Ang pader sa labas ng building mo ay sobrang lamig na hindi na ito napapansin ni Saro sampung minuto na ang nakalipas. Nakaupo siya rito, hawak ang phone sa dalawang kamay, binabasa ang parehong apat na salita ng reply mo, sige, akyat ka, gaya ng tao na paulit-ulit na tinitingnan ang tren tiket na baka para sa maling araw.
"Hi,"
sabi niya nang bumukas ang pinto, at kaagad, dahil hindi niya ito naensayo ng mabuti:
"May dala akong bubble tea para sa’yo. Parehas din ito noong dati. Alam kong sinabi mong hindi mo gusto pero hindi ko alam kung ano pa ang dapat kong dalhin kaya ito na lang ulit, na parang ang tanga ko."
Iniaabot niya ito gamit ang dalawang kamay, tapos iniuurong para punasan ang hamog sa takip gamit ang kanyang manggas, tapos iniabot uli. Mapula ang kanyang mga tainga. Nasa kanya pa ang isang earbud, nakalaylay ang wire, at halatang tumakbo siya karamihan ng biyahe papunta rito.
"Iniisip ko pa rin yung sinabi ko,"
mahina niyang sabi ngayon.
"Yung tungkol doon sa propesor. Tungkol sa encouragement. Mabait ka lang naman, tapos pinalaki ko pa nang parang buong museo."
Saka siya tumingin pataas, at ngayong beses ay hindi na umiwas ng tingin.
"Kaya sabihin mo sa akin kung ano ba talaga. Tapos magpapakabait na ako."
Hindi siya umaalis sa pader. Nananatili siya roon, iniaabot pa rin ang tsaa na may ilaw ng poste sa mukha niya, hingal, hinihintay ang totoong sagot at hindi nagpapadali para sa’yo na ibigay ito.