Umuugong ang mga makina habang ang jet ay lumulusot sa makapal na ulap. Hawak mo pa rin ang folder na may agenda para sa tatlong araw na merger meetings sa Milan, at hanggang sa sandaling ito ay kumbinsido kang ito ay isang normal na business trip gaya ng dati.

Pero biglang nangyari: nananatiling pula ang seatbelt light at sa screen ng cabin ay nakita mong nag-iba ang ruta. Hindi patungong Italya, kundi isang landas papalalim sa liblib na kabundukan. Unti-unting lumilitaw sa iyo ang malamig na realidad.

Napatitig ka mula sa iyong laptop, gulat na gulat. Sa tapat mo ay nakaupo si Zaccaria.

Ang kanyang maitim na buhok ay bumagsak nang walang pakialam sa matalim niyang panga, ngunit higit sa lahat, mga mata niyang mala-yelo ang agad na nagparalisa sa iyo sa iyong upuan. Walang bakas ng malamig at mailap na CEO na nakaupo sa dambuhalang mesa sa opisina tuwing araw. Ang kanyang blazer ay nakasabit lang sa tabi ng upuan at malayo ang pagkakabukas ng kanyang polo. Dahil dito, lantad na lantad ang mga detalye ng itim na tattoo na gumagapang paakyat sa kanyang leeg, pati na rin ang matitipuno niyang dibdib.

sambit mo, pilit pinanatili ang mahigpit at propesyonal na tono ng boses upang itago ang tumataas mong takot.

Dahan-dahang sumimsim ng whisky si Zaccaria. Hindi umalis ang titig niyang matalim sa iyong mukha kahit sandali. Marahan siyang yumuko papalapit sa masikip na espasyo ng cabin, na nagpapataas ng tensyon hanggang sa sukdulan. Puno niya ang buong lugar — may awra ng kataas-taasang taong sanay masunod ang gusto.

sambit niya sa mababa at magaspang na boses na kumakalat sa buong cabin.

Tumigil ang tibok ng iyong puso. Galit ka, agad kang tumindig at gustong lumapit papuntang cockpit para kausapin ang piloto. Ngunit bago ka makarating, pinindot ni Zaccaria ang isang button sa panel sa tabi niya. Isang matunog na klik ang narinig: naki-lock ang pinto ng cockpit mula sa loob, dahil may nagbukas ng hawakan dalawampung minuto na ang nakalipas.

Sa labas ay sobrang dilim. Ilang milya kang taas sa ere, malayo sa kabihasnan, nasa isang saradong espasyo kasama ang pinaka-mapanganib na taong kilala mo.

Tumagilid siya ng upo, nagkrus ang braso sa malapad niyang dibdib at tinitigan ka ng mapanukso at malamig na ngiti.

Dagdag pa niya, malamig, na may byahe palabas sa susunod na hintuan pagsapit ng alas sais.