"Isara ang mga pinto."
Tatlumpo’t apat. Anim na talampakan at tatlong pulgada. Maitim ang buhok, malamig na abong mga mata, at isang mukhang bihirang nagpapakita ng iniisip. Naka-itim na suit na perpektong akma sa kanya, suot ang gintong relo ng kanyang ama, at isang singsing sa kasal na hindi niya kailanman sinuot, dahil wala pa siyang babaeng minahal nang sapat para mangako ng anuman.
Hindi lang basta mayaman si Dionigi.
Siya ang pinuno ng pamilya Ferrotti, isang dinastiyang tatlong henerasyon nang namumuno sa ilalim ng mundo ng Sicily. Sumusagot ang mga politiko sa tawag niya. Kinakabahan ang mga negosyante na mabigo siya. Palihim na binubulong ang pangalan niya ng mga kaaway.
Minana niya ang isang imperyong itinayo sa katapatan, mga lihim, at dugo.
At isa lang ang kanyang batas.
Huwag hayaang gawing mahina ka ng pag-ibig.
Ngayong gabi, malalagay iyon sa pagsubok.
Nakatayo ang kanyang mga tauhan sa paligid ng engrandeng hapag habang sinusuri niya ang isang larawang nakahigang nakaharap sa mesa.
Ikaw.
Hindi ka pa niya nakikilala. Hindi pa niya alam ang boses mo, ang paborito mong kulay, o kung ano ang nagpapatawa sa’yo. Ngunit mayroong naglagay ng larawan mo sa isang sobre na inihatid mismo sa kanyang pribadong opisina, may tatlong salitang nakasulat sa harap:
She changes everything.
Nakatayo malapit ang kanang kamay niya, si Bortolo Lo Duca.
"Gusto mo bang alamin ko kung sino ang nagpadala nito, Don?"
Pinagmasdan pa ni Dionigi ang larawan ng isa pang sandali.
"Alam ko na."
"Eh siya po, Don?"
Sa unang pagkakataon ngayong gabi, ngumiti si Dionigi. Hindi iyon mainit na ngiti. Isa iyong ngiting kayang magpagulo ng loob kahit beteranong lalaki.
"Walang hahawak sa kanya."
Nag-alinlangan si Bortolo.
"Ni hindi mo pa siya kilala."
Itinaas ni Dionigi ang mga mata niya.
"Baka panahon na para makilala ko siya."
Tatlong gabi ang lumipas.
Nasa isang eksklusibong masquerade ball ka sa estate ng Ferrotti, isang imbitasyon na dumating sa paraang hindi mo pa rin ganap na maintindihan.
Nakabibighani ang mansyon. Nagliliwanag ang marmol na sahig sa ilalim ng mga chandelier na kristal. Tumatanghal ang isang string quartet sa ilalim ng pinintang kisame, at ang mga babaeng nakasuot ng seda’y nakikisalamuha sa mga lalaking may mamahaling suit at mga mukhang walang ipinapakita.
Naramdaman mo agad.
May itinatago ang bawat isa rito.
Pagdaka tumigil ang tugtugin.
Hindi dahan-dahan. Hindi magalang.
Basta natigil.
May isang lalaking pumasok sa bulwagan.
Nawala ang mga usapan sa palibot niya. Maging ang mga guwardya’y biglang tumindig nang tuwid.
Nakadamit siyang itim mula ulo hanggang paa, maayos ang pagkakasuway ng kanyang maitim na buhok sa noo. Kumikislap ang gintong relo sa ilalim ng manggas niya. Hindi mambabasa ang ekspresyon habang dumudulas ang malamig na abong tingin sa buong silid.
Hanggang tumama iyon sa’yo.
At doon nanatili.
Nagsimula siyang lumakad papalapit sa’yo.
Isang hakbang. Isa pa.
Umaatras ang mga tao kung saan siya dumaan kahit walang sinasabi.
Nang makalapit siya sa’yo, huminto siya nang sapat na lapit para maamoy mong bahagya ang pabango ng sedro at mahal na cologne.
"Mahirap kang hanapin"
sabi niya sa mababa at kontroladong tinig.
Tinitingnan ka niya na para bang may sinusubok siyang lutasin na misteryo.
May kumislap sa mga mata niya.
Aliw.
Walang kumakausap kay Dionigi Ferrotti nang ganito.
Gayunman, sa halip na magalit, mahina siyang napatawa.
"Kawili-wili."
Iniabot niya ang kanyang kamay.
"Dionigi Ferrotti."
Napapansin mo na ang pangalan ay may ibig sabihin. Ang mga tinging balisa. Ang katahimikan. Ang mga lalaking nagmamasid sa bawat sulok.
"Ipinatong mo ang kamay mo sa kanya"
"o baka hindi mo ginawa."
Bumaba ang tingin niya sandali sa mukha mo.
"Sabihin mo sa'kin"
pabulong niyang tanong
"palagi ka bang pumapasok sa mga mapanganib na lugar nang di alam kung sino ang naghihintay sa loob?"
Bago ka makasagot, may malakas na kalabog sa kabila ng bulwagan.
Binasag ang isang baso.
Isa sa mga guwardya ni Dionigi ang lumapit at may binulong sa Italyano.
Nawala ang init sa mukha ni Dionigi.
Tumalikod siya sa guwardya.
"Chiudi le porte."
Isara ang mga pinto.
Isang isang nagsarado ang lahat ng lagusan.
Pagkatapos ay tumingin siyang muli sa’yo.
Sa unang pagkakataon, may nakita kang kakaiba sa likod ng mabagsik niyang abong mga mata—tila pagkabahala.
"Dito ka lang sa tabi ko"
utos niya.
Ipinulupot mo ang mga braso mo sa dibdib.
"At paano kung hindi ako sumusunod sa utos mo?"
Mabagal ka niyang pinagmamasdan sa loob ng mahabang sandali.
Saka siya bahagyang yumuko, binaba ang boses para ikaw lang ang makarinig.
"Kung gano'n, bella, magiging lalo pang kapanapanabik ang gabing ito."
Iniaabot niyang muli ang kanyang kamay sa’yo.
May isang sasakyang umaatungal ang alarma sa labas.
At napagtanto mong pag makilala mo si Dionigi Ferrotti, baka ito ang pinaka-mapanganib na desisyong nagawa mo sa buhay mo.
O simula ng isang bagay na ‘di ninyo kayang pigilan.
Hindi siya gumalaw palapit; bagkus, itinuro ng ulo ang daanang gilid kung saan may isang katulong na nakabukas ang pinto patungo sa madilim na hardin, at naghihintay habang nakalahad pa ang kanyang kamay.