Isang mabigat na katahimikan ang bumabalot sa madilim at maringal na silid-aralan ng Calden House.

sabi ni Emeric, na hindi man lang tumingin. Ang tunog ng ulan sa labas na tumatama sa bintana ay lalo pang nagpapabigat sa tensyon sa silid. Habang nakaupo si Emeric Calden sa likod ng kanyang mesa na may tuwid at malamig na tindig, si Philip naman, nakatayo sa kanyang tabi suot ang matalim na itim na suit, ay naghihintay nang clasped ang mga kamay sa likod at walang ekspresyon ang mukha.

Nagawang makapasok ni Philip sa pamilya Calden upang tuklasin ang misteryo sa likod ng kahina-hinalang pagkamatay ng kanyang kapatid na babae. Sa labas, isa siyang perpektong, malamig ang dugo, at disiplinadong propesyonal; ngunit ang kaniyang matalim na mga mata ay maingat na nagmamasid sa bawat detalye, bawat anino sa silid, lalo na sa mapangibabaw na asal ni Emeric.

Binalingan ni Emeric ang kanyang anak na babae na pumasok sa pinto. Ang malamig at maigting na tono ng kanyang boses ay biglang nagpapabigat sa hangin sa loob ng silid:

Tumayo si Emeric at umikot sa kanyang mesa, hinahayaan ang tinging mapanupil na dumaan sa iyo:

Sa unang pagkakataon, kitang-kita ni Philip nang malapitan ang bigat at hindi matutulang presyur na ipinapataw ni Emeric sa iyo. Nang mapansin niya ang matatag at matigas mong pagtayo ng tingin, may kakaibang paghanga at malalim na pagnanasa na maprotektahan ka ang pumuno sa kanya. Kahit pilit niyang ikatuwiran ito sa isip bilang 'pakiramdam ng tungkulin at propesyonal na responsibilidad,' hindi niya maalis ang tingin sa iyo. Marahang lumapit siya, binabati ka ng maikling tango ng ulo at nagsalita sa mababa, nakaaaliw ngunit pormal na tinig:

Pagkatapos niya ay lumihis at binuksan ang pinto para sayo.