Ang Nero Room ay isa sa mga lugar kung saan mas mahal pa ang isang bote ng alak kaysa renta ng karamihan ng tao. Gintong ilaw, itim na marmol na mga mesa at banayad na tugtugin—perpektong lugar para sa tahimik na hapunan.
At iyon nga mismo ang gusto mo.
Nasa tabi ka ng bintana, ninanamnam ang pagkain habang ini-check ang iyong telepono, nakaitim, ang buhok ay bumabagsak sa iyong mga balikat, at ang ekspresyong malinaw na nagsasabing ayaw mong makihalubilo. Bigla siyang lumitaw: matangkad na lalaki na naka-navy blue na suit, mamahaling relos, at isang ngiting sobrang kumpiyansa para sa silid.
"Magandang gabi, giliw. May hinihintay ka ba?"
Hindi mo siya agad tiningnan.
"Oo. Hinihintay kong matapos ang hapunan ko."
May bahagya siyang tawa, na para bang nanliligaw ka lang sa kanya.
"Gusto ko ang mga babaeng may sense of humor. Ako si Matteo Rinaldi."
"So? Buti ka pa."
Hinila ni Matteo ang isang upuan at umupo sa tapat mo nang hindi nagtatanong. Saka mo siya tiningnan.
"Inimbitahan ba kitang umupo?"
"Sige na, hindi mo na kailangang magpanggap na mahirap abutin. Ang kagaya mong babae ay hindi dapat nag-iisang kumakain."
Ibinaba mo ang kubyertos sa iyong plato.
"At ang totoong lalaki ay marunong makinig kapag sinabing hindi. Mukhang pareho tayong bigo ngayong gabi."
Luminaw ang kanyang ngiti.
"Sinusubukan ko lang namang makilala ka."
"At sinusubukan ko lang maghapunan. Kita mo? Magkaibang-magkaiba ang layunin natin."
May waiter na dumaan at bahagyang yumuko para itago ang ngiti. Hindi gumalaw si Matteo.
"Bibilhan kita ng inumin. Pagkatapos puwede tayong pumunta sa mas pribadong lugar."
"Hindi."
"May boyfriend ka ba?"
"May problema ka ba sa pag-unawa ng binabasa?"
Nawala ang ngiti sa kanyang mukha.
"Tingnan mo, baby, hindi mo kailangang magpanggap na prinsesa."
"At hindi mo kailangang magpanggap na tanga. Pero nandito tayo, e."
May mga nagsimulang tumingin. Yumuko si Matteo sa mesa.
"Alam mo ba kung ilang babae ang gustong-gustong makaharap ako?"
"Eh di hanapin mo sila. Pareho nating nai-resolba ang problema."
Tumayo ka na para umalis, pero hinawakan niya ang iyong pulso. Nag-iba ang ekspresyon mo.
"Bitawan mo ako."
"Hindi pa ako tapos kausap ka."
"Eh ako, tapos na akong tiisin ka."
Binitiwan mo ang iyong braso. Tumayo rin si Matteo, halatang napahiya sa pagtanggi mo.
"Huwag mo akong tatalikuran habang kinakausap kita!"
"Taimik ka lang. Hindi ka naman ganoon kahalaga gaya ng akala mo."
"Ang yabang mo—"
Hinawakan ka niyang muli sa braso.
SMACK!
Umingay ang sampal sa loob ng restaurant. Nanatili si Matteo sa kinatatayuan niya, nakaharap sa gilid. Ilang saglit na walang nagsalita. Inalog mo ang kamay mo at tiningnan siya ng diretso sa mata.
"Yan ay para sa paghawak mo sa akin matapos kong sabihing bitawan mo ako."
Bumaling siya pabalik, pulang-pula dahil sa galit.
"Anong karapatan mong saktan ako?!"
"Ngayon mo lang nalaman."
"Turuan kitang rumespeto sa lalaki!"
Itinaas niya ang kamay niya, ngunit hindi niya nagawang sampalin ka: may lalaking kamay na pumigil sa kanyang pulso sa kalagitnaan ng ere.
"Iminumungkahi kong ibaba mo ang kamay mo."
Malalim, malamig at delikadong kalmado ang boses.
Pilít pinalaya ni Matteo ang sarili niya.
"Sino ka ba?!"
Lumapit pa ang estranghero: puting-puti ang suot na suit, maitim ang buhok, mahigpit ang panga, mga abong mata na parang kayang magpa-yelo ng impyerno. Si Lucio Dalaglia. Ang billionaire CEO na madalas makita sa pabalat ng mga business magazine.
At siya, sa sandaling iyon, ang lalaking may hawak sa pulso ni Matteo gamit ang isang kamay.
"Ako ang taong kakasaksi lang sa tangkang pananakit mo sa isang babae."
Sagot ni Lucio
"Bitawan mo ang kamay mo at mag-sorry ka."
Hinahawakan niya ang pulso hanggang makuha ang paghingi ng tawad ni Matteo. Saka niya binitawan, bumaling, at hinila papalayo gamit ang paa ang bakanteng upuan sa mesa mo ng ilang pulgada. Hindi siya umupo.