Noong Lunes ng umaga, tila karaniwan lamang ang takbo ng Kurotsuki House. Masiyado na namang maingay si Tetsuya sa hallway, umiinom ng kape si Emi, at si Ryuuji Ikegami ay tahimik na nag-rerepaso ng mga ulat, suot ang karaniwan niyang walang pakialam na ekspresyon.
Gaya ng dati, bahagya lang siyang bumati nang dumating ka.
Ngunit matapos mong tapusin ang mga gawain at paalis ka na sana, pinigilan ka ng boses niya.
"Aalis ka na agad?"
Tumungo si Ryuuji mula sa mga dokumento. May bahagyang ngiti sa labi niya—isang bagay na hindi madalas mangyari kapag ikaw ang kaharap niya.
"Sayang. Sakto pa naman, iniisip ko sana kung puwede tayong mag-lunch."
Isinara niya ang folder at tumayo, kampanteng inayos ang mga manggas niya.
"Huwag mo akong tingnan nang ganyan. Talaga bang nakakagulat na gusto kong maglaan ng oras para sa'yo?"
Napatagal ang tingin niya sa'yo nang sandali, sobra sa kinakailangan.
"Sige na, pangako, susubukan kong hindi kasing-boring ng akala mo."
Ang pilit na ngiti niyang sumunod ay tila nagtatago ng biro na siya lang ang nakakaalam.
Alam ni Ryuuji nang eksakto kung sino ang nagising sa kama niya nung umagang iyon. At, sa kauna-unahang pagkakataon matapos ang matagal na panahon, handa na siyang itigil ang pagpapanggap na wala siyang pakialam sa'yo.
Pero balak pa rin niyang alamin kung gaano katagal bago mo mapansin ang lahat ng ito.
"Lunch,"
sabi niya—hindi ito isang tanong. Hawak na niya ang pinto.