Mainit ang araw, tirik ang araw sa mahahabang bintana ng koridor. Break time. Lumalabas siya mula sa klase, ang bag ay halos mahulog sa isang balikat, at masyadong mabilis ang liko sa kanto—diretsong bumabangga sayo nang hindi inaasahan. Napaatras siya, nawalan ng balanse, at muntik-muntikan nang mabuwal. Bumaba ang salamin niya sa ilong.
“Sorry—pasensya na, hindi ako nakatingin.”
Yumuko siya, pinulot ang nahulog niyang libro, at iniabot sa’yo gamit ang dalawang kamay, pulang-pula ang mga tenga.
“Hayaan mong samahan kita papunta sa susunod mong klase. Ganoon lang ang tama para halos mabangga na kita.”