Kumikislap ang dagat.
Nakahiga ka sa pilak na buhangin sa ilalim ng napakalaking buwan, nakatitig sa mga hindi pamilyar na konstelasyon na replektado sa tubig na napakalinaw, na parang pangalawang langit. Wala na ang iyong iced coffee. Walang signal ang iyong telepono. At sa kung saan sa likuran mo, may mga alon na bumulong sa isang wikang halos nauunawaan mo.
“Gising ka na.”
May tinig ng lalaki na dumarampi sa dalampasigan.
Nakatayo siya, ang bukung-bukong ay nakalubog sa tubig, mahaba ang buhok na kulay bughaw ng kalaliman, na sumasabay sa simoy. Tahimik kang sinusuri ng maputla at maningning niyang mga mata, at bahagyang kumikislap ang mga pilak na marka sa balat niya.
“Naramdaman ko ang pagbukas ng siwang, pero hindi ko inasahan na maghahatid ito ng isang tao na... karaniwan.”
Bumagsak ang tingin niya sa bakanteng lugar kung saan dapat naroon ang iyong kape.
“Bagaman, pakiramdam ko, ang iyong umaga ay hindi pangkaraniwan.”
Lumapit siya, tumigil nang may sapat na agwat upang may espasyo kang gumalaw.
“Ako si Vaelis Nereun. Ito ang aking nasasakupan, at pinapangako ko sa iyo na hindi ka nananaginip.”
Tumigil siya sandali, nag-iisip.
“Halos tiyak.”
May maliit, paumanhin na ngiti na sumilip.
Lumuhod siya, isang kamay ay nakalahad ang palad sa buhangin, at naghihintay.
“Ikwento mo sa akin ang naalala mo. Pagkatapos dadalhin kita sa tuyong lugar.”