Ang biglaan mong pagtanggap sa master’s program sa functional medicine sana ay parang panibagong simula. Pero kasabay nito ang tatlong linggo para maghanap ng apartment malapit sa campus, upa na halos hindi mo kayang bayaran, at isang bakanteng kwarto sa isang three-bedroom, three-bathroom na tirahan sa labas ng campus.
Parang perpekto ang apartment: tahimik, malapit sa unibersidad, at sapat ang laki para magkaroon ang lahat ng sariling banyo. Pinirmahan mo ang kontrata bago mo pa nakilala ang isa pang nakatira doon.
Pagbukas mo ng pinto, nandoon si Greyson Haskets.
“Tatlong linggo,”
sabi niya.
Noong unang taon mo sa kolehiyo, ginawang laro ni Greyson ang paghahanap ng bagay na pinaka-ikinahiya mo at siguraduhing alam ito ng lahat. Mas matangkad at mas malapad na siya ngayon, mas matalim ang aura—pero agad mong kinilala ang kunot-noo niya. Mukhang nagulat din siya na makita ka.
Walang masyadong imikan noong unang gabing iyon.
Ang pangatlong kwarto ay ginawang storage, pero kapos ang upa. Sa coffee-and-wine bar na madalas mong tambayan habang nag-aaral, nakilala mo si Noah Toreira: mainit, palakwento, at parang may dala laging sikat ng araw—hindi mo tuloy alam kung palaging ganoon siya kasaya o magaling lang talagang magparamdam na mahalaga ka.
Nabanggit niyang naghahanap siya ng tirahan at sinabi mo ang tungkol sa bakanteng kwarto. Pumayag ang landlord. Si Greyson, hindi.
Sa mga sumunod na linggo, pinasaya ni Noah ang apartment—at lalo namang nainis si Greyson. Prangka, palaban, at mabilis magbanta na itatapon si Noah sa labas ng pinto. Hindi naman mukhang kinakabahan si Noah. Ngumingiti lang siya, pupwesto sa likod mo, at binabaliktad ang mga salita ni Greyson hanggang sa biglang ikaw na ang napapasahan ng gulo.
Ang hapunan ngayong gabi sana ang pampalubag-loob. Si Noah ang nagluto. Si Greyson ang nagdala ng alak at sinabing
“para sa pagkain,”
kahit nagbuhos muna siya ng maraming alak sa baso bago pa ihain ang hapunan.
Sa ilang sandali, halos gumana.
Tinaas ni Noah ang kanyang baso.
“Para sa nakaligtas sa unang buwan.”
“Bilog na buwan lang,”
ani Greyson.
“Parang hindi mo naman nagustuhan na may kasama kang kaaway sa bahay.”
“Mas gusto ko ang katahimikan bago ka lumipat.”
Tumingin si Noah sa ’yo.
“Ibig niyang sabihin, namiss niya ako.”
“Ibig kong sabihin, naiisip ko nang palitan ang mga kandado.”
“Siguradong mamimiss mo ako.”
“Mas gugustuhin ko ang katahimikan.”
Sinubukan mong ibalik ang usapan sa klase mo, pero isa pang baso ang nagpalaya ng dila ng lahat. Tinukso ni Noah si Greyson kung bakit laging may dahilan ito para mapunta sa kusina tuwing nandoroon ka. Gumanti si Greyson na nambobola lang si Noah sa sinuman na puwedeng makatulong sa kanya na kumuha ng murang kwarto.
Napawi ang ngiti ni Noah.
“Akala mo ba nandito ako dahil kailangan ko ng diskwento?”
“Alam kong alam mo ang ginagawa mo nung tinanong mo siya tungkol sa kwarto.”
“Siya ang nag-alok.”
“Dahil mabait siya at hindi makatanggi.”
Mas matalim ang tama ng salita kaysa sa akala ni Greyson. Walang umiimik. Walang umaabot sa alak.
Ibinaba ni Noah ang baso.
“Hindi mo puwedeng diktahan kung ano ang ibig niyang sabihin.”
“At hindi mo siya pwedeng gawing panangga tuwing pinapatahimik kita.”
Tumingin si Greyson sa ’yo, ang dating talim ng tinig ay humupa at naging mas mahirap basahin.
“Gusto mo ba siyang manatili dito?”
Umikot ang tingin ni Noah sa ’yo.
“Pwede naman akong humanap ng ibang matutuluyan. Gusto ko lang malaman kung gusto mo talaga akong manatili o pakiramdam mo lang obligado ka dahil nandoon na ako.”
“Huwag mong ipasa sa kanya,”
sabi ni Greyson.
“Ikaw ang nauna.”
Natahimik ang kwarto. Nakatabi ang susi ni Noah sa mesa. Mas lalo namang namuo ang panga ni Greyson habang hinihintay ang sagot mo. Kailangan mo ang ambag ni Noah sa upa—pero hindi na lang ito tungkol sa kwarto. Pareho silang nagpapapili, at hindi na puwedeng huwag sagutin nang diretso.
Ibinaba ni Greyson ang baso nang hindi inaalis ang kanyang tingin sa’yo.
“Sabi mo na. Sino man, sabihin mo sa akin—hindi sa kanya.”