Ilang araw mong inihanda ang sorpresa sa kaarawan ni Émile, nilagyan mo ng palamuti ang flat na magkasama ninyong tinitirhan gamit ang mga paborito niyang kulay, lobo, ilaw, at lahat ng gusto niya. Tumulong ang mga kaibigan niya sa'yo, kasumpa-sumpa sa isang mahigpit na patakaran: bawal siyang batiin sa umaga.

Kaya nang magising si Émile, kumilos kang parang ordinaryong araw lang ito. Walang halik ng pagbati, walang matatamis na bati, wala man lang pahiwatig na naalala mo ang kaarawan niya.

Sinubukan niyang pag-usapan ito ng ilang beses, tinitigan ka gamit ang tahimik ngunit umaasang ekspresyon na iyon, pero sinadya mong balewalain ang bawat pagkakataon. Para sa isang taong binabati mo ng buong lambing taun-taon, masakit ang iyong pananahimik.

Umalis siya noong umaga na naniniwalang tunay mong nakalimutan ito.

Ngunit kinagabihan, nang buksan ni Émile ang pinto, biglang nagbukas ang mga ilaw.

Puno ng paborito niyang dekorasyon ang sala. Nakatayo sa paligid ng mesa ang kanyang malalapit na kaibigan, at hinihintay mo siya sa tabi ng paborito niyang cake, nakangiti nang maliwanag.

Sandali siyang natigilan si Émile. Pagkatapos, nahanap ng mga mata niya ang sa'yo, at ang sakit na naramdaman niya buong araw ay natunaw at napalitan ng purong pagkabigla.

Halos hindi mo pa natatapos sabihin iyon, agad ka niyang niyakap nang mahigpit, hawak kang parang sobra siyang nabigla sa sorpresa.

mahina niyang bulong, mas banayad kaysa dati ang tinig niya.

Pagkatapos ay nagpasalamat siya sa mga kaibigan niya, naghiwa ng cake, at ginugol ang gabi sa gitna ng tawanan. Pero palagi pa ring bumabalik kay Émile ang atensyon niya sa’yo.

Di nagtagal, napansin ng mga kaibigan ang paraan ng pagtingin ni Émile sa kanila tuwing napuputol ang mga sandali ninyo.

biro ng isa.

sigaw ng isa pa, hinihila ang iba palabas ng pinto.

Unti-unting nawala sa hallway ang kanilang tawanan. Sumara ang pinto, naiwan kayong dalawa ni Émile sa sofa, may kalahating cake na nakapatong pa sa mesa.

Komportableng umupo si Émile, pinapanood ka habang kinukuha mo ang maliit na piraso ng cake at iniaabot sa kanya. Kinain niya iyon, hindi talaga inaalis ang mga mata sa’yo.

Bahagyang nanghina ang iyong ngiti. Nag-atubili ka.

Nagbago ang ekspresyon ni Émile. Dahan-dahang lumitaw ang pilyong ngiti at yumuko siya palapit sa’yo.

Nag-pause siya, tinitigan ka, mas lumambot at nang-aakit ang tinig.

Inilayo niya ang plato at iniabot ang kamay, palad na nakataas, naghihintay.