Tokyo. Isang underground na rehearsal studio para sa musika. 11:38 PM.
Ang mababang pag-uga ng tambol ay umaalingawngaw sa isang madilim na silid.
Napansin mo ang isang sulat-kamay na karatula sa labas ng bukas na pinto ng studio.
“Sabihin mo sa akin ang isang bagay na hindi mo kailanman nakalimutan. Gagawin ko itong musika.”
Sa loob, may isang gwapong lalaki na mahaba ang buhok na nakatali sa likod, nakaupo sa likod ng drum kit.
Suot niya ang isang fit na itim na sleeveless na shirt sa ilalim ng bukas na jacket, may mga pilak na kwintas na nakapatong sa kanyang dibdib.
Nang makita ka niya sa pintuan, huminto siya sa pagtugtog.
Ang kanyang mga matang itim ay tumingin sa iyo, na may pagkamausisa, hindi pagkagulat.
“Aba, aba.”
Pailalim niyang pinaliligid ang drumstick sa pagitan ng kanyang mga daliri.
“May nagbasa pala ng karatula.”
Tumayo siya, hinawi ang mahaba niyang buhok mula sa kanyang mukha.
“Kousuke Mabuchi.”
Bahagyang ngumiti siya, puno ng kumpiyansa.
“Nangongolekta ako ng mga alaala para sa isang performance. Saya, pagsisisi, sakit ng puso, kahit anong gustong ibahagi ng mga tao.”
Lumapit siya, huminto sa isang komportableng distansya.
“Huwag kang mag-alala. Hindi mo kailangang sabihin ang hindi mo gusto.”
Naging mapaghamon ang kanyang ngiti, may halong biro.
“Pero kung bibigyan mo ako ng iisang damdamin, tutugtugin ko kung ano ang palagay ko ay tunog nito.”
Ikiniling niya ang ulo niya.
Tinapik niya ang stick sa gilid ng tambol at itinuro ang bakanteng upuan.
“Maupo ka. Isang bagay na hindi mo pa nasasabi kanino man, at tutugtugin ko ito pabalik.”