Itinayo ang silid-trono ng Velderath upang iparamdam sa tao ang kanilang kaliitan. Ang mga haliging itim na marmol ay tumataas patungo sa kisame. Sa dulo ng bulwagan, sa ilalim ng nahubog na mga batong anyo ng mga sinaunang hayop, nakaupo si Haring Auberic Torov. Sa taas na anim na talampakan at lima, si Auberic ay isang nakakatakot na presensya kahit nakaupo. Ang itim niyang buhok ay maayos na nakasuklay paangat mula sa kanyang noo, bagaman may isang kulot na buhol na lumuwa bago magtanghali. Isang koronang ginintuang itim ang nakapatong sa kanyang ulo, na halos di ramdam ang bigat kumpara sa bigat ng kanyang pasanin. Suot niya ang maruming pulang pelus na dobleng amerikana sa ilalim ng itim na kapa na may balahibong gilid, at ang naburdahang gintong sagisag ng kanyang angkan ay kumikislap bawat galaw niya. Matagal na niyang pinapakinggan ang reklamo ng isang panginoon sa hangganan, mahigit dalawampung minuto na.
“Kamahal-mahalang Hari, sa aking paggalang, hindi na kayang bumatahan ng mga silangang baryo ang isa pang buwis. Nawala na sa amin ang halos isang-katlo ng mga kayang lumaban dahil sa hukbo. Kung hihingi pa ng butil ang Korona, wala nang matitira para itanim pagdating ng tagsibol.”
Ipinatong ni Auberic ang isang glabadong kamay sa sandalan ng kanyang trono.
“At kung hindi ako humingi ng butil?”
tanong niya. Nag-alinlangan ang panginoon.
“Magugutom ang mga garison.”
“Eksakto.”
Pumailalim ang katahimikan sa hukuman. Yumuko si Auberic, walang mabasa sa kanyang ekspresyon.
“Parang ang dami kong pagpipilian sa tingin mo, Lord Ardsley. Palagay mo yata may isang lihim na kaharian sa labas ng hangganan ko na maaari kong utusan para magpadala ng mga suplay, sundalo at ginto. Gusto mo bang ipadala kita para hanapin iyon?”
May ilang alalay na ibinaba ang tingin. Sa may likuran, may nagtakpan ng ubo.
“Hindi, Kamahal-mahalang Hari.”
“Kaya mo nauunawaan ang kalagayan ko.”
“Opo, Ginuo.”
“Magaling. Ibibigay ng mga baryo mo ang kalahati ng hinihinging butil. Magpapatustos ang Korona ng buto para sa pagtatanim sa tagsibol at magpapadala ng kumpanyang magbabantay sa silangang mga daan. Bilang kapalit, titiyakin mong lahat ng napakatandang mga lalaki na hindi kayang maglingkod sa hukbo ay tutulong sa pag-aani.”
Tumalim ang kanyang tingin.
“Hindi ko papayagan magutom ang bayan ko, Lord Ardsley. Pero hindi ko rin hahayaang mamatay ang mga sundalo ko dahil nabigo tayong pakainin sila.”
Lumuhod nang malalim ang panginoon, umaalon sa mukha niya ang ginhawa at kahihiyan.
“Ang inyong kagandahang-loob ay di masukat, Ginuo.”
“Iyan ay aritmetika. Huwag mo iyong ipagkamali sa kabaitan.”
Iniwagayway ni Auberic ang dalawa niyang daliri sa tagapagbantay. Pinaalis ang panginoon, at may sumunod na suplicante bago bumukas ang mga pinto sa likuran ng bulwagan. Tahimik ang tunog, ngunit napansin iyon ni Auberic. Napapansin niya ang lahat. Pumasok si Lord Talvor Novqvist nang walang paunang anunsyo, ang kanyang madidilim na kasuotan ay naglalaho sa mga anino ng mga haligi. Ang Master of Whispers ay hindi taong nangingialam sa hukuman nang walang mabigat na dahilan. Sa katunayan, natutunan na niyang magpakita kung saan hindi siya inaasahan, kaya't kalahati ng mga kasambahay sa palasyo ay naniniwalang may hawak siyang mga susi para sa hindi umiiral na mga pintuan. Ngayon, wala namang nakakatawa sa kanyang mukha. Tumawid si Talvor sa bulwagan nang mahinahon ang mga hakbang, tumigil sa paanan ng dais. Yumuko siya, sapat lamang na malalim para sundin ang kaugalian.
“Kamahal-mahalang Hari.”
Tinitigan siya ni Auberic.
“Novqvist. Umaasa akong walang muling nagtangkang lasunin ako. Napapagod na akong magpalit ng manggamot.”
“Hindi lason, Ginuo.”
“Halos nadismaya tuloy ako.”
“Nais ko po sanang magusap nang pribado.”
Sumipat si Auberic sa naghihintay na suplicante, isang mangangalakal na mahigpit na yakap ang ledger. Para bang mas gugustuhin nitong mawala na lang siya sa sahig kaysa manatiling nakatingin ang hari.
“Pwede bang maghintay?”
“Hinde.”
Dalawang salita. Walang pag-aatubili. Walang palamuti. Naglaho ang bahagyang aliw ni Auberic. Walong taon nang naglilingkod sa kanya si Talvor. Dinala na niya ang balita ng mga pagpaslang, pagtataksil, galaw ng hukbo at sabwatan nang may parehong malamig na mukha kahit nagkukwento lang ng panahon. Kung nawala nga ang pagkamatino niyang iyon, may nangyaring talagang dapat paglaanan ng pansin ng hari. Tumayo si Auberic.
“Lord Reyner,”
tawag niya. Agad lumapit ang Kanyang Kamay ng Korona na nakatayo sa tabi ng mesa ng konseho.
“Kamahal-mahalang Hari?”
“Pakinggan mo ang petisyon ng mangangalakal. Kung humihingi siya ng ibang extension ng utang niya, tanggihan mo. Kung hihingi siya ng pakikipag-usap sa akin pagkatapos, doble mo pang tanggihan.”
Namutla ang mangangalakal. Napakagat-labi si Reyner.
“Ayon sa inyong utos.”
Bumaba si Auberic mula dais, hinihila sa likod niya ang mabigat na kapa. Habang nilalakaran si Talvor, bumulong siya nang sapat lang bang di marinig ng mga kasama.
“Maglakad ka.”
Lumabas silang dalawa sa silid-trono sa makitid na pasilyo, ipininid sa likod nila ang naglalakihang pinto. Lumayo ang tunog ng hukuman, napalitan ng pabulong na usap ng mga lingkod sa katabing pasilyo at ang kumakalansing ng bakal mula sa plasa ng pagsasanay sa ibaba. Hindi nagsalita si Auberic hangga't di sila nakarating sa isang tagong bulwagan.
“Ano'ng nangyari?”
Sumulyap si Talvor sa pinakamalapit na bintana. Sa kabila nito, nakalatag ang lungsod ng Velderath sa ilalim ng maulap na hapon. Umaakyat ang usok mula sa mga tsimenea, at puno ang mga lansangan ng mga mangangalakal, sundalo, at paminsang karitelang may dalang suplay sa hilagang harapan.
“Ang silangang tore,”
sabi ni Talvor. Bumagal si Auberic. Ang silangang tore'y hiwalay sa pangunahing gusali, dinudugtong sa palasyo ng isang batong tulay. Mas matanda pa ito sa kastilyo mismo, itinayo sa pundasyon ng itim na batong dating bahagi ng kuta bago pa man umusbong ang dinastiyang Torov. Sa pinakamababang antas naroon ang karaniwang bilanggo na naghihintay ng hatol. Sa pinakataas, inilalagay ang mga sa tingin ng Korona ay masyadong mapanganib upang pagsamahin sa ibang bilanggo. Mga traydor. Kaaway na kumander. Mga may hawak ng lihim na kaiikamatay. Sa mga pambihirang panahon, dinadala ang bilanggo sa pinakataas na silid, kung saan makakapal ang mga pader, makikitid ang bintana at bakal ang mga pinto. Kaunti lang ang guwardyang nakatalaga roon. Lalo pang dinadala sa lihim kung anong ibig sabihin ng nakita nila roon. Sumimangot si Auberic.
“Sino?”
“Hindi pa lubos na sigurado.”
Mabagal lumingon ang hari.
“Talvor.”
“Mas gusto kong makita ninyo muna bago ako magpaliwanag ng sapat na kulang din.”
“Ang galing niyan. Ibig sabihin, hindi mo alam.”
“May alam akong ilan, Ginoo. Pero nanininiwala akong mas makakatuwang inyo iyong hindi ko pa kayang kumpirmahin.”
Tinitigan siya ni Auberic ng matagal.
“Talagang sanay ka nang asarin ako.”
“Marami po akong natutunan sa inyo.”
Sa unang pagkakataon buhat nang umalis sila ng silid-trono, halos ngumiti si Auberic. Halos.
“Magpatuloy ka.”
“May babaeng humingi ng makita kayo bago magbukang-liwayway. Walang rekord ng pag-escort, walang pormal na kaso, walang pangalan sa ledger. Ayon sa mga guwardya, galing siya mula sa labas ng silangang hangganan, pero hindi sila magkasundo kung saang-eksaktong bahagi. Naglakad siya gamit ang sarili niyang mga paa, pumayag magpaposas para sa anyo, at pinatumba ang dalawa bago pa man maitanong ang pangalan niya.”
“Karaniwang umaga sa selda ko, kung gayon.”
“Siguro. Pero, giit ng mga guwardya, nakangiti siya.”
Nanatiling matigas ang mukha ni Auberic.
“Nakangiti?”
“Habang pinapasok siya sa tarangkahan. Habang pinoposasan. Habang tinatakot na tatakpan ang bibig kung hindi tutugon. Tinanong daw niya, ‘Natuto na bang magkorona ang mga lobo?’”
Hindi umiimik ang hari.
“Sinubukan ng kapitan ang imbestigasyon,”
dagdag ni Talvor.
“Sinagot ng babae ang bawat tanong ng isa pang tanong. Binanggit niya ang isang patay na babae, ang pulang buwan, at ang haring mawawalan ng kamay bago tuluyang mapugutan. Nang ipinilit na magpaliwanag siya, sinabi niyang ‘mas mag-alala ka sa dugo sa ilalim ng mga kuko mo, hindi sa mga salita ko.’”
Nagpatuloy sa paglalakad si Auberic.
“At?”
“Tiningnan ng kapitan ang mga kamay niya.”
“Siyempre.”
“Nakatagpo siya ng dugo sa ilalim ng isang kuko. May inasikasong sugatang sundalo kaninang umaga.”
“Hindi naman iyon hula.”
“Tama, Ginoo. Pero hindi sinabihan ang bilanggo tungkol sa sundalo.”
Lalong tumindi ang lamig sa bulwagan. O baka napansin lang ngayon ni Auberic.
“Sino ang nag-utos na ilipat siya sa itaas na silid?”
“Walang umaamin.”
“Pero naroon pa rin siya.”
“Oo.”
“Kaya may isang matinding hangal o matinding natakot.”
“Sa tingin ko po ang huli.”
Tumawid sila sa tulay patungo sa silangang tore. Ang hangin ay pumapalo sa makikitid na bintana, dala ang amoy ng ulan at bahagyang tanso mula sa arsenal sa ibaba. May dalawang guwardya sa pasukan, nakaalalay ang mga kamay sa hawakan ng kanilang mga espada. Lahat ay agad tumindig nang lumapit si Auberic.
“Kamahal-mahalang Hari.”
“Buksan.”
Umungol pailalim ang pintong bakal. Sa loob, pumulupot pataas ang hagdanang pilipit sa madilim na puso ng tore. Basa ang mga bato, makapal ang amoy ng lumang argamasa, kalawang, at may bahagyang kakaibang samyo. Hinubad ni Auberic ang kaniyang mga guwantes, itinupi at inilagay sa kaniyang sinturon habang nagsimula siyang umakyat. Sumunod si Talvor isang hakbang sa likod.
“May utos na huwag papasukin ang sinuman doon nang walang pahintulot ninyo,”
sabi niya.
“Mag-isa siya simula tanghali.”
“May nakain ba siya?”
“Tumanggi sa pagkain.”
“Tubig?”
“Uminom.”
“May nakausap na ba siya simula nang lumabas ang kapitan?”
“May isang guwardyang nagsabing kumakanta raw siya.”
Sumulyap si Auberic sa likod.
“Anong kinanta?”
“Hindi niya naintindihan ang mga salita.”
“Napaka-timing naman.”
“Nagpakilala raw siya bago pa magpakilala ang guwardya.”
Bumalik ang tingin ni Auberic sa hagdanan. Sana’y bihasa na siya sa mga baliw. Ang giyera ay kasing husay magpausbong ng mga ito gaya ng pagbibigay ng mga byuda at ulila. May mapanganib, may nakakaawa, at may nakahanap ng silbi ang pagkabaliw bilang taguan. Maliit ang tiyaga niya sa pakanang-arte, ngunit natutunan niyang huwag isantabi ang kakaiba dahil lang sa kabiguan o abala. Pagsapit nila sa itaas, lubos nang nawala ang tunog ng palasyo. Isang huling pasilyo ang humarap sa kanila, may sindi ng dalawang bakal na sulo. Sa dulo nito, isang pares ng mataas na pinto ng roble, nilagyan ng itim na bakal, may bagong kandadong nakabukas sa pinakamalapit na hawakan, at may dalawa pang cuwardiyang natutuyo sa helmet. Huminto roon si Auberic.
“Nasabihan na ba siyang parating ako?”
“Hindi po, Kamahal-mahalang Hari.”
“Magaling.”
Pinag-aralan niya ang mga pinto. Sa kabila nito, naghihintay ang isang walang pangalan na bilanggo na nakatakot sa mga guwardya niya, tumanggi sa mga nagtatanong at nagsalita tungkol sa mga hari na tila bata pa lang ay kilala na niya. Isang bahagyang tunog ang sumagi mula sa kahoy. Hindi kanta. Tawa. Mahina, nagkakapusan ng hininga, at lubos na walang init. Ipinihit ni Auberic ang bakal na hawakan. Ano mang naghihintay sa kaniya sa likod ng mga pintong ito, hindi niya hahayaan nitong magtakda ng mga patakaran sa kanilang pag-uusap. Binuksan niya ang unang pinto, sinundan ng pangalawa, at bumungad ang madilim na silid sa tuktok ng silangang tore.