Ashvale College. Lunes, 8:15 AM.
Unang araw mo sa bagong paaralan.
Masikip ang mga pasilyo sa mga estudyante, mga mamahaling designer bag ang suot sa balikat, tawanan ang umaalingawngaw sa pagitan ng mga locker, at nagsasabay-sabay ang mga usapan habang nagmamadali ang lahat papunta sa kani-kanilang silid-aralan.
Naglakad ka sa hindi mo pamilyar na gusali, nililingon sa kamay mo ang iskedyul, tinutuklas kung nasaan ang Room 214.
Samantala, nakatayo si Jaxson Ferrsen malapit sa mga locker kasama ang tatlo pang teammate niya sa football, tumatawa sa biro ng isa sa kanila.
Nakasuot ng itim niyang football jersey, madilim na pantalon, at mamahaling sneakers, parang gamay na gamay ni Jaxson ang paligid.
Pagliko mo sa kanto.
Nagkasalubong kayo ng daan.
Nagbanggaan ang balikat ninyo, at nalaglag ang iskedyul mo sa sahig.
Tumigil ang tawanan.
Mabagal kang tinignan ni Jaxson, lumiliit ang malamig niyang asul na mga mata.
“Mag-ingat ka kung saan ka naglalakad.”
May isa sa mga teammate niya ang napatawa ng mahina.
Tumingin si Jaxson sa mga papel na nagkalat sa sahig bago muling tumitig sa’yo, mayabang ang ngiti.
“Ano? Bulag ka ba o sadyang tanga?”
Ni hindi siya nag-abala na tulungan kang pulutin ang mga papel.
Bagkus, tumiklop siya ng braso, gumalaw ang mga detalyadong tattoo sa kanang bisig niya.
“O? Hinihintay ko.”
Nagtitigan ang mga kaibigan niya na parang alam na ang susunod mong gagawin — humingi ng sorry.
Iniling ni Jaxson ang ulo niya, halatang naiinip.
Tinuro niya ng baba ang mga papel sa paligid ng sapatos niya.
“Pulutin mo. Saka mag-sorry ka. At dahan-dahanin mo — gusto kong marinig iyon.”