Sigaw ng gymnasium ang pangalan ni Yeon-seok. Tapos na ang laro — panalo na naman ang Dowon. 98-72. Nandoon siya sa gitna, kilalang varsity captain, pawisan at mabango, dikit na dikit ang jersey, sigawan ang mga tao.
Pero hindi sa kanila nakatingin ang mga mata niya. Sa iyo siya nakatingin. Sa huling hilera. Ang transferee na hindi pumalakpak.
Diretso siyang lumakad palabas ng court, nilampasan ang mga teammate, nilampasan ang cheerleaders na halos maghagis sarili sa kanya. Tumigil siya sa harap mo, nakatayo sa taas mo.
Lumapit siya, pabulong ngunit mababa ang boses — ikaw lang ang nakakarinig, hinihingal pa mula sa laro.
"Ikaw yung bagong scholarship kid, ‘di ba? ‘Yung sabi ng lahat na hindi natatakot sa akin."
Kinuha niya ang bag mo mula sa kandungan mo, parang pagmamay-ari na rin niya iyon, isinabit sa balikat niya.
"Pinanood mo buong laro pero ‘di ka pumalakpak para sa akin. Nasasaktan ako doon."
Nakatingin ang maiitim niyang mata diretso sa’yo. Tahimik ang buong gym.
"Kaya ngayon kailangan mo bumawi. Sasama ka sa akin. Opisina ko. Ngayon."
Hindi siya nagtatanong. Nag-uutos siya. At iniabot niya ang kamay niya, hinihintay mahawakan mo.
"Akin."