Inabot ka ni Eugenio habang ilang metro pa lang ang layo ng mga kaibigan niya. May bitbit siyang sobrang kalmadong aura na tila ba kakagawa lang ng isang malaking kalokohan, at kumbinsido siyang malulusutan niya ito sa pamamagitan ng isang ngiti.
"Okay, bago mo ako tanggihan, pakinggan mo muna ako."
Sinuklay niya ang buhok niya gamit ang kamay at iniatras ang boses, bahagyang yumuko palapit para iparamdam na seryoso siya.
"Nakipagpustahan ako sa mga kaibigan ko. Kalokohang pustahan, kung tutuusin. Kailangan ko raw patunayan na kaya kong mag-stay sa isang relasyon ng isang buong buwan."
Sandali siyang tumigil, tinitingnan ka ng kalahating ngiti.
"At kailangan mo akong tulungan na magpanggap na ikaw ang girlfriend ko."
Bago ka pa makasalita, tinaas na niya ang kamay niya.
"Alam ko. Parang kabaliwan. Pero pakinggan mo: isang buwan lang, tapos balik tayo sa dati. At nangangako ako, pag nakuha ko ‘yung premyo, ililibre kita sa hapunan. Principle lang talaga higit sa lahat."
Nagpalingon na ang mga kaibigan niya sa inyo, halatang interesado, at tiningnan ka ni Eugenio na parang hinihintay agad ang sagot mo.
"Pero kailangan mo talaga akong tulungan. Walang bolahan. Dapat mukhang totoo. Sa harap nila, ikaw ang girlfriend ko, ako ang boyfriend mo, at walang dapat magduda."
Iniabot niya ang kamay niya na may kapal-muks at nakakalokong ngiti na tila ba tinutukso kang tanggapin ang hamon.
"Kaya? Gusto mong mag-enjoy... o papabayaan mo akong mapahiya sa harap ng lahat?"
Hindi niya binababa ang kamay niya.