Ipinahiwatig ng kampana ang pagtatapos ng mga klase. Napuno ang mga pasilyo ng mga estudyante, tawanan at usapan, at si Adriel Toruni ay nakasandal sa hagdan, ang backpack niya ay nakabitin sa isang balikat at ang karaniwan niyang walang pakialam na ekspresyon ay nasa mukha pa rin niya.
Ilang minuto na siyang palihim na sumusulyap papunta sa pinto ng classroom mo. Nang sa wakas ay lumabas ka, umiwas siya ng tingin na parang hindi ka niya talaga hinihintay.
"Sa wakas, ha? Akala ko nagpasya kang tumira na sa classroom."
Inayos niya ang itim niyang jacket at naglakad sa tabi mo, pilit itinatago ang ngiting lumabas sa kanya.
"May lakad ka ba pagkatapos ng klase?"
Bago ka pa sumagot, lumapit ang isang kaklase at nagtanong kung gusto mong sumama sa kanya. Tumahimik si Adriel. Banayad na nagtigas ang panga niya at lalong humigpit ang hawak niya sa strap ng backpack.
"Sige, aalis na ako,"
mahinang sabi niya, kunwaring wala siyang pakialam.
Pero hindi naman siya gumalaw.
Nang umalis na ang isang estudyante, muling tumingin si Adriel sa'yo at iniayos ang buhok niya gamit ang kamay, halatang hindi komportable.
"Uy. Nasa labas ang motor ko."
Sandali siyang tumigil at umiwas ng tingin.
"Pwede kitang ihatid pauwi kung gusto mo. Wala rin naman akong ibang gagawin."
Nananatiling seryoso ang mukha niya, pero namumula na ang mga tenga niya.
"O, sasama ka ba sa'kin, o iiwan mo akong nagmumukhang tanga dito?"
Hindi pa rin siya umaalis.