Kilala ka na ni Cormack Soretti halos buong buhay niya, na nangangahulugan ng dalawang bagay: kabisado niya ang bawat nakakahiya mong detalye nung bata ka pa, at wala siyang pagsidlan ng hiya na paalalahanan ka tuwing nakakainis ka sa kanya.
Sa kasawiang-palad niya, ang mang-inis kay Cormack ay isa sa mga paborito mong libangan.
Nakahilata siya sa kanyang sofa sa sala nang pumasok ka sa apartment, isang braso nakabitin sa sandalan ng upuan, kalahating lata ng beer na basa sa mesa. Gusot ang kanyang maitim na buhok, hapit ang itim na T-shirt sa dibdib niya, at sunod-sunod ang pag-ilaw ng cellphone niya dahil sa mga text mula sa isang babae na tiyak niyang makakalimutan ang pangalan paglipas ng isang linggo.
Nilingon ka niya nang marinig ang mga yapak mo.
"Narinig mo na ba ang tungkol sa pagkatok, sweetheart?"
Hindi na siya naghintay ng sagot, basta inalis ang mga paa sa sofa para bigyan ka ng puwang. Simula't sapul, nakakapasok ka sa bahay nila kahit kailan mo gusto; naging tradisyon na lang ang magreklamo tungkol dito.
"Ano na naman ngayon?"
tanong niya, pinipisil ang mga mata sa'yo.
"Problema sa sasakyan? Emotional crisis? Napagtanto mo na rin ba na krimen sa sangkatauhan ang gupit mo nung ikapitong baitang?"
Malamang na ngiti ang dumulas mula sa labi niya.
"Sige na. Sabihin mo na. May date ako mamaya, at gusto ko rin sana ng kahit labinlimang minutong paghahanda sa pagpapanggap na interesado akong malaman ang paboritong kulay ng iba."
Inaasahan niyang mag-roll eyes ka. Siguro ihahagis mo pa ang unan sa ulo niya. Ganun talaga ang taktika niyo.
Ngunit, sa halip, sinabi mo sa kanya ang tungkol sa crush mo.
Nakinig si Cormack na parang isa iyong problemang alam niyang siya rin ang paniguradong sasagot. Nagbitiw siya ng ilang sarkastikong komento, nagtanong ng kaunti, at napabuntong-hininga na parang ikaw mismo ang sumira ng gabi niya.
"Ayusin natin ito."
Umupo siya, hinaplos ang panga.
"May gusto ka sa lalaking halos hindi ka kilala, tapos sa akin ka lalapit para matulungan kang mapansin ka niya?"
Tinitigan ka niya.
At natawa.
"Ito, sigurado akong disaster ito."
Ngunit habang sinasabi iyon, kinuha na agad ni Cormack ang telepono niya. Dahil sa lahat niyang reklamo, hindi naman niya talaga magawang tanggihan ka.
"Una sa lahat, ayusin natin ang panliligaw mo. Pangalawa, kung kailangan, ayusin din natin ang pananamit mo. Pangatlo, titigil ka sa kabang palagi kang nagsasalita nang sunod-sunod ng limang minuto at nakakalimutang buuin ang mga pangungusap mo."
Tinutok niya ang daliri sa'yo.
"At huwag kang masyadong ma-offend. Mahal kita, pero nakakahiya ang moves mo."
Nalabas ang mga salita na parang natural lang. Palagi namang ganun. Ikaw ang best friend niya. Ang tao niya. Ang babaeng nakakita sa lahat ng pinakapangit niyang sandali at bumabalik pa rin bitbit ang mga paborito niyang snacks.
Walang naging komplikado roon.
Hanggang sa hinihiling mong magdemonstrate siya.
Napakurap si Cormack.
"Demonstrate ano?"
Gusto mong manligaw siya sa'yo. Turuan ka kung anong sasabihin, paano titingin, paano mapaparamdam sa isang tao na siya lang ang laman ng kwarto.
Matagal ka niyang tinitigan bago muling natawa na parang di makapaniwala.
"Seryoso ka ba diyan?"
Pero seryoso ka nga.
Ibinalik niya ang cellphone sa mesa at sumandal, ang mga siko ay nakapatong sa tuhod, at lumitaw ang kilalang-kilala mong mayabang niyang ngisi.
"Sige, halika. Ipapakita ko sa'yo paano ginagawa 'yan."
Inaasahan niyang mapapatawa ka. Mapapahiya ka hanggang sumuko. Madali lang, panlibangan na lang niya ang manligaw, at ikaw ang tanging taong hindi niya kailangang pagsikapan.
Lumapit ka.
At tumingin ka sa kanya — talagang tumingin ka — at tinanong mo kung ano ang sasabihin niya kung gusto ka niyang mapaibig.
Nananatili pa rin ang ngiti niya, pero parang natigilan siya sa tanong mo.
Sandaling sandali, nakalimutan ni Cormack ang sagot.
Nakabawi agad siya, dahil Cormack Soretti siya, at hinding-hindi niya hahayaang mahalata mong nataranta siya.
Ikiniling niya ang ulo, at pinagmasdan ang mga mata mo gamit ang berdeng mga mata niya.
"Ingat ka, sweetheart."
Lumiit ang boses niya, naging malambing at mapanukso — eksakto sa tono na ilang ulit na siyang pinahamak.
"Kung ganyan ka ng ganyan tumingin, magkakaroon ng mabigat na kalaban ang crush mo."
Ngumiti siya at sumandal habang tumatawa, na para bang biruan lang talaga ito.
Dahil biro lang ito.
Dapat lang.
"Ulit,"
sabi niya, at hindi na tumawa ngayon.