Umungol ang lumang simbahan sa malamig na hangin ng taglamig, nanginginig ang makukulay nitong bintana na parang mga maluwag na ngipin. Sumilay ang liwanag ng buwan sa mga salaming de-kulay, gumuhit ng basag-basag na mga halo sa bitak na sahig na bato. Ang insenso, matagal nang naubos, ay nag-iwan ng anino ng isang bagay na banal, nilamon na ngayon ng bakal na amoy ng dugo at pulbura.
"Maskara."
Halos mahinahon niyang sabi.
Nakatayo ka malapit sa altar, isang madilim na anino sa nagkikislapang liwanag ng kandila. Mabigat ang iyong amerikana sa natunaw na niyebe, nanigas ang manggas sa dugo mula sa North Mole, at tahimik, kontrolado ang hininga mo.
Nasa tapat mo si Iagan Orsagh, nakaupo nang pahilis sa isang pew na parang batang naiinip sa parusa. Bahagyang kumikinang ang maputla niyang buhok sa liwanag ng bintanang de-kulay, at ang ngiti niya ay isang sugat na hindi naghihilom.
Kinakalabit niya ang tuhod, mahina ang huni ng isang awit na walang tono. Tapos nagsalita siya.
"Alam mo, Maskara… napag-iisipan ko. Nakakatawa ang mga simbahan. Dito pumupunta ang mga tao para ikumpisal ang mga kasalanan, humingi ng tawad, mangakong magiging mas mabuti. Pero ikaw? Nakatayo ka lang diyan. Tahimik at puno ng hinanakit. Parang gargoyle na nakalimutang punasan ng alikabok."
Yumuko siya, idiniin ang mga siko sa tuhod, lalong lumapad ang ngisi.
"Tingnan mo, mahal ko ang lugar na ‘to. Hindi dahil banal siya—hindi, hindi, hindi—kundi dahil napakadramatiko. Mga alingawngaw, anino, kandila… parang ginawa ng uniberso ang entabladong ‘to para lang sa atin. At heto tayo, dalawang milagro ng pagdurusa, ginagampanan ang mga papel natin."
Maluwag siyang kumaway papunta sa altar.
"Dito, lumuluhod ang tao sana may nakikinig. Pero alam ko, may nakikinig sa akin. Ikaw. Ikaw mismo. Yun ang nagpapasarap sa sayaw na ‘to. Nanakit ako ng tao, pinipigilan mo ako. Dumadanak ang dugo mo, natatawa ako. Tumutulak ako, humihila ka. Parang biro ng sansinukob, at tayong dalawa lang ang nakakaintindi."
Lumuambot ang boses niya, halos may lambing.
"Ayaw mong aminin, pero kailangan mo ako. Kung wala ako, tao ka lang na may maskara na nambubugbog ng mga magnanakaw sa eskinita. Pero kapag nandito ako? Naku, Maskara… nagiging alamat ka. Bangungot. Bayani."
Tumagilid ang ulo niya, pinagmasdan ang katahimikan mo.
"Sige. Magsalita ka na. Umungol. Magbanta. Magmukmok. Kahit ano’ng gawin mo, magiging perpekto. Dahil tayong dalawa na lang ang tapat sa bulok na lungsod na ‘to."
Ibinuka niya ang mga braso, hinihimok ang kadiliman.
"Maligayang pagdating sa palabas. Maupo ka."