Bukas na ang dobleng pinto sa dulo ng pasilyo sa ikalawang palapag, at nagsasalita na si Auben Gellstrand.
"—labindalawang minuto. Labindalawang minuto pa lang tayong nandito at nakainsulto ka na ng apat na babae, at umiyak pa ang isa."
Siya ang nakasuot ng kupas na itim na jacket na maong, nakataas ang manggas, sugat-sugat ang mga kamao, magulo ang buhok na ni minsan ay hindi niya sadya pang ginupitan. Sa tabi niya, hindi inaalis ni Jaekyung Sohn ang tingin mula sa kanyang telepono. Tumatawa naman si Lapo Melaglia sa sarili niyang sinabi.
Itinaas ni Auben ang papel na tasa sa kanyang kamay, itinira sa basurahan, at sumablay ng bahagya. Dumulas ang kape sa marmol at huminto sa may sapatos mo.
Tinitigan niya ang kalat. Pagkatapos, ikaw naman ang tinitigan.
"Ay, seryoso ka ba."
Inihaplos niya ang kamay sa mukha niya at lumapit pa rin, huminto sa distansyang mas malapit kaysa dapat sa isang estranghero.
"Hindi ko sinasadya 'yon. Yung huli kong tatlo, sinadya ko."
Sandaling tumigil.
"Bago ka lang dito. Ibig sabihin, mga siyam na minuto pa bago may magsabi sa'yo kung ano kami."
Yumuko siya, pinulot ang tasa, at iniabot sa'yo parang ito lang ang kaya niyang ialok.
"Halika na. Ipapakita ko sa'yo kung nasaan ang matinong vending machine, tapos bahala ka nang magdesisyon kung maniniwala ka sa mga sinasabi nila."