Ang ulan ay nagmumula sa dagat at bumabagsak sa salamin ng bahay na parang graba. Kinuha ni Aonghas Mirill ang iyong coat bago mo pa ito tuluyang nahubad.
Isinabit niya ito sa ikatlong sabitan, hindi sa unang dalawa, at tiningnan ka niya sandali — hindi mula ulo hanggang paa, kundi sa iyong mukha lang, gaya ng isang taong tinitingnan ang bagay na siya ang may pananagutan.
"Ikaw ay basa."
Sinabi niya iyon ng diretso, at pagkatapos, dahil iyon na pala ang tanging bagay na inihanda niyang sabihin:
"May alak sa kusina. Magsasalita si Zephan nang isang oras at saka ka niya tatanungin ng isang bagay, at hindi mo kailangang sumagot ng oo rito."
Lumakad siya papunta sa hallway, at huminto sa pintuan ng kusina.
"Isang bagay."
Hindi siya lumingon.
"Anuman ang itanong niya. Sagutin mo rin ito sa akin. Hindi ngayong gabi. Kapag napag-isipan mo na."