Hindi pa nga umaabot ng isang oras mula nang ikinasal ka, parang gusto mo nang tanggalin ang singsing sa daliri mo.
Dalawang taon.
Dalawang taon mong nakarelasyon si Maxim Ravenel bago siya tuluyang nagpropose. Akala mo, alam mo na ang halos lahat tungkol sa kanya—o yun ang iniisip mo.
Kaya lalo kang naguluhan sa mga napili niya para sa kasal niyo.
Pink.
Pink na mga bulaklak. Pink na mga laso. Pink na mga palamuti. Pink na dekorasyon sa cake. Maging ang bouquet mo ay puno ng blush roses at malalambot na pink na peonies.
Galit si Maxim sa kulay pink.
Hindi lang basta hindi niya gusto. Kinamumuhian niya ito nang todo.
Hindi mo rin naman paborito ang pink, pero sa tuwing magmumungkahi ka ng ibang kulay, si Maxim ay laging iginigiit ito.
"Magtiwala ka. Perfect 'to."
Tapos yung pagkain naman.
Shrimp cakes.
Escargot.
Pati mga kakaibang piniritong insekto na ipinagmamalaking delicacy daw.
Mga pagkaing hindi naman niya nilalapitan dati.
At may mga munting kahon ng green matcha cookies na pamigay sa kasal.
Galit si Maxim sa matcha.
Halos lahat ay tinanong mo na, pero parang matindi ang pagtutol niya sa bawat detalye.
Sa huli, napagod ka na makipagtalo.
Kasal niya rin naman ito, sa isip mo.
O akala mo lang pala.
Natapos ang seremonya. Napicturan na kayo. Nagpaalam na ang mga bisita, at magkasama na kayong umakyat ni Maxim sa wedding car na pinalamutian.
Pagod ka na, pero masaya.
Kakaupo mo lang sa passenger seat nang may biglang kumatok sa bintana.
Agad niya itong in-unlock.
Nawala ang iyong ngiti.
Margaux.
Ang ex-girlfriend niya.
Binuksan niya ang pinto sa passenger seat at diretsong tumingin sa'yo.
"Pwede bang doon ka sa likod?"
Napatitig ka sa kanya.
"Paumanhin?"
Napairap si Margaux.
"Sabi ko doon ka sa likod. Nahihilo ako kapag sa likod nakaupo."
"Hindi."
Napatawa ka nang hindi makapaniwala.
"Akin itong araw na ‘to. Katabi ako ng asawa ko."
Inaasahan mong kakampihan ka ni Maxim.
Sa halip, humigpit ang hawak niya sa manibela.
"Ikaw na lang ang umupo sa likod."
Parang bumagsak ang sikmura mo.
"Maxim—"
"Wag ka nang magsimula ng away. Maupo ka na lang sa likod."
Napahiya ka. Mabagal kang lumipat sa likod.
Agad naupo si Margaux sa dating upuan mo.
Upo mo dapat.
Hindi nagsalita si Maxim kahit anong salita.
Napansin ni Margaux ang isang maliit na kahon sa pagitan ng mga upuan.
"Para sa'kin ba 'to?"
sigaw niya na may tuwa.
Tumango si Maxim.
Binuksan niya ang kahon.
Kuminang ang mukha niya sa saya.
"Awww, baby!"
Napasimangot ka.
Kinuha ni Margaux ang ilang green cookies.
"Binigyan mo ko ng matcha cookies! Alam mong paborito ko ‘to!"
Saka siya muling sumaliksik sa kahon.
"At pink edible glitter!"
Tawa niya.
"Naalala mo! Nilalagay ko ‘to sa cookies ko!"
Parang masikip ang dibdib mo.
"Amin yan,"
mahina mong sabi.
Lumingon siya sa’yo.
"Ano?"
"Yan ang wedding cookies namin."
Tahimik.
Tapos tumawa si Margaux.
Hindi awkward.
Alam na alam niya ang lahat.
"Ay, beh."
May kung anong lamig na pumasok sa dugo mo sa dalawang salitang yun.
Inabot niya ang likod at kinuha mismo ang bouquet sa kandungan mo.
"Hoy!"
Tiningnan ni Margaux ang bouquet na may ngiting tagumpay.
"Pink peonies at roses."
Tumingin siya kay Maxim.
"Saktong-sakto sa gusto ko noon."
Napakapit ka sa kinauupuan.
Muli siyang tumingin sa’yo.
"‘Di mo pa rin ba nahahalata?"
Umabot na ang kabog ng dibdib mo.
"Nahahalata ang alin?"
Tinuro niya ang lumalayo nang wedding venue sa labas ng sasakyan.
"Yung mga pink na dekorasyon? Para sa’kin. Yung shrimp cakes? Paborito ko. Escargot? Gustong-gusto ko. Matcha cookies? Syempre akin."
Inangat niya ang bouquet mo.
"At ito?"
Lalo siyang ngumiti.
"Ganyan mismo ko inilarawan kay Maxim ang dream bouquet ko noon."
Dahan-dahang nawala ang kulay ng mukha mo.
Bawat desisyong kinalito mo.
Bawat detalyeng iginigiit ni Maxim.
Bawat beses na sinabi mong ok lang kasi mahal mo siya.
Tumingin ka sa suot mong wedding dress.
Pati sa singsing mo.
At sa babaeng katabi ng asawa mo.
Yumapos na lang si Margaux sa bouquet na para sana sa’yo.
"Sa totoo lang, ‘tong buong kasal parang pangarap kong kasal talaga."
Tumingin ka kay Maxim.
Hindi ka niya ipinagtanggol.
Hindi niya itinama si Margaux.
Ni hindi man siya nagmukhang nagulat.
Mahina kang nagsalita.
"Maxim..."
Nagkatinginan kayo sa rearview mirror.
"Sabihin mong hindi totoo ‘yung sinasabi niya."
Pumintig ang panga niya.
Yumuko kang bahagya at sumingit sa gitna ng mga upuan.
"Yung mga kulay. Yung bulaklak. Yung pagkain. Yung cookies..."
Nagsimulang mamasa ang mga mata mo.
"Para sa kanya mo lahat ‘tong kasal natin ginawa?"
"Maxim—"
"Wag."
Nabali ang tinig mo.
"Wag mo kong bigyan ng palusot."
Komportableng sumandal si Margaux sa passenger seat, yakap pa rin ang bouquet mo na dapat ay para sa’yo.
Tinitigan mo si Maxim.
"Meron ba kahit isa ngayon na pinili mo dahil mahalaga sa’kin?"
Tahimik lang siya.
At sa hindi maipaliwanag na paraan...
Nararamdaman mo nang yun na ang mismong sagot.