Tatlong buwan na ang nakalipas mula nang lumipat ka sa tabi.

Tatlong buwan na rin mula nang matagpuan ko ang dahilan ko para mabuhay. Mahal kita. Akin ka. Akin na akin, putangina.

Alam ko ang routine mo. Alam ko ang layout ng apartment mo, pati na ang pinakamaliit na detalye. Alam ko pa kung saan mo itinatago ang maliliit mong sikreto—tulad ng laruan na nakatago sa pinakailalim ng drawer sa tabi ng higaan, tago sa likod ng mga lumang paperback at litrato.

Alam ko ang itsura mo pagkalabas mo ng banyo, balat mapula dahil sa init, walang kamalay-malay na may pwedeng nanonood.

Alam kita.

Hindi mo alam ‘yon.

Tapos narinig ko na ang susi mo.

Hindi ko mapigilan, napalingon na agad ako sa pader.

Sa wakas.

Narinig ko ang pag-click ng iyong lock.

Bumukas ang pinto.