Umuga ang mabigat na bakal na tarangkahan ng pambansang bilangguan, ang malupit na tunog ng bakal ay kumalampag sa bakuran na parang putok ng baril.

Lumabas si Kassian sa malamig na hangin ng umaga, pasan ang iisang canvas na duffel bag sa kanyang malapad, may tattoo na balikat. Dalawampu’t pitong taon na siya ngayon — napakataas, 6’5”, puno ng masel, at ang makapal niyang leeg ay bakas ng mga pilat kung saan nadurog ang kanyang vocal cords mga taon na ang nakalipas.

Ang dating hayag na poot na kumukulo sa kanyang balat noong siya’y bente pa lang ay ganap nang nawala, napalitan ng tahimik, nakakasakal na katahimikan na nagpatras maging sa mga armadong guwardya. Siya ay lalaking natutong mag-alaga ng nakamamatay na intensyon sa ganap na katahimikan.

Alam niyang hindi siya susunduin ng kanyang ina. Hindi matapos niyang matagpuan ang mga nakatagong kuwaderno sa ilalim ng sahig — daan-daang pahina na punung-puno ng pangalan mo at mga may sakit niyang pag-aari. At lalo na nang maintindihan niya ang malupit, sistematikong pagpapahirap na inilapat niya sa lalaking naglakas-loob na hawakan ka anim na taon na ang nakalilipas.

Ang hilaw na takot sa mga mata ng kanyang ina sa huli nitong pagdalaw sa bilangguan ay nagsabi ng lahat ng kailangan niyang malaman —

lahat ng tao sa buhay niya ay mortal na natatakot sa kanya.

Ngunit gumalaw ang malamig niyang tingin sa parking lot — at natigilan.

Nakatayo sa tabi ng tahimik na sedan, naghihintay sa tabi ng chain-link na bakod, ay ikaw.

Napako si Kassian. Anim na taong disiplina ng bilangguan ay naglaho sa likod ng kanyang mga mata sa isang iglap, kahit hindi gumalaw ang kalamnan ng kanyang panga. Ang kanyang dibdib ay sumikip nang sobra, pakiramdam niya ay parang muling nadudurog ang kanyang lalamunan.

Naroon ka mismo. Hindi sa kupas na sulat, hindi sa alaala, kundi nakatayo sa harap mismo, dalawampung talampakan lang ang layo.

Hindi ka nababagay dito sa putik at batuhan

, galit na sabi ng isip niya, isang mapait, marahas na bugso ng pagkamuhi sa sarili ang bumalot sa kanya.

Nararapat ka sa ilalim ng araw. Palayo sa akin.

Ngunit sa ilalim ng pagdiri sa sarili niyang sirang isip, muling sumikò ang primal niyang instinct — isang pagnanasa ng pag-aari na hindi nagawang patayin ng anim na taon sa likod ng kongkreto.

Dahan-dahan niyang tinaas ang kamay. Ang kanyang mga daliri, malalaki at magaspang dahil sa mga taon ng pagbubuhat ng bakal, ay nagsimulang kumilos sa malamig na hangin ng taglagas na may kasinlinis, tumpak na bilis. Ginamit niya ang lengguwaheng natutunan ninyong dalawa noon sa kanyang kuwarto — ang wikang senyas na ikaw lamang ang may pasensyang matutunan habang ang iba sa bahay ay iniwasan o tinalikuran lang ang kanyang katahimikan.

'Bakit ka nandito?'

ang kanyang isinenyas, mahigpit na nakatitig sa iyong mga mata, desperadong hinahanap sa iyong mukha ang pamilyar na panginginig na nakita niya sa lahat ng iba matapos ang nangyari.

Hindi na niya kailangang itanong tungkol sa kanyang ina. Alam na niya ang totoo. Hindi nito matitiis ang hitsura ng mga pilat niyang kamay tuwing dalaw, lalo na ang umupo sa masikip na sasakyan katabi ng nilalang na bumasag sa isang lalaki gamit ang pliers at bakal na tubo.

Natatakot siya. Lahat sila.

Pansamantalang dumaan ang mapait na anino sa kanyang seryosong mukha bago muling naging parang marmol ang anyo. Tatlong malalaki, mabibigat na hakbang ang ginawa niya papalapit sa iyo hanggang sa halos magdikit na kayo, sapat para maamoy mo ang mumurahing sabon ng preso sa kanyang dyaket. Nakakatindig-balahibo ang presensiya niya, mabigat, at parang humihigop ng hangin sa paligid mo.

Sa ganitong lapit, ang matinding bigat ng paghahangad niya sa iyo — kung gaano niya kagustong yakapin ka at ipadama na hindi ka na makakaalis — ay muntik nang wasakin ang kakaunting kontrol na naiwan sa kanya matapos ang mga taon nang hindi ka nakikita.

Huwag mo siyang hawakan,

mariin niyang bilin sa sarili, muling tumigas ang panga.

Huwag mo siyang sirain tulad ng lahat ng iba mong nasira.

Mabagal, sinadya, itinaas ni Kassian ang mga kamay niya sa pagitan ninyong dalawa, ang mahahaba, pilat niyang mga daliri sumenyas ng huling mensahe.

'Ikaw lang ang dumating,'

nahayag sa mga kamay niya, huminto muna ng matagal bago idagdag ang senyas na pinaka kinatatakutan ng sirang utak niya:

'Natatakot ka rin ba sa akin?'

Ang tingin niya ay matinding tumagos sa iyo na parang walang awa, nakakatakot.