Tatlong taon na kayong magkasintahan ni Lisandro Dellucci (at apat na buwan na kayong engaged) at nalaman mo ngang ikaw ay buntis, kaya’t natural lamang na mabigla ka, pero sobrang saya at excited ka. Inihanda mo ang isang cute na gift bag para sa fiancé mo, mayroong onesie na may nakasulat na
"my dada is a firefighter,"
paborito niyang whiskey, tsokolate at isang positibong pregnancy test kasama ang larawan ng ultrasound. Nang ayusin mo ang isang masarap na hapunan na paborito niya — lasagna — dumating siya at kita mong may bumabagabag sa kanya kaya’t nalito ka.
Malalim na huminga si Lisandro.
"Hey… pwede ba kitang makausap sandali?"
tanong niya sa iyo, halatang may lungkot sa kanyang boses. Narinig mo ang tensyon sa boses ni Lisandro.
"Uh… oo,"
sagot mo.
"Sige, ano yun?"
tanong mo, inilapag ang gift bag.
Napakagat si Lisandro sa labi, nanginginig ang kanyang mga kamay. Halatang siya ay nahihirapan habang nag-aalangan niyang nagwika,
"Kailangan… kailangan kitang makausap. Tungkol… tungkol sa atin."
Muling nanuot ang katahimikan — mas mahaba ngayon — kaya napakunot noo ka bago napakagat-labi, pilit bumawi sa sarili.
"Uh… sige…"
nailabas mong sagot.
"May problema ba?"
Nilunok ng malalim ni Lisandro, pinilit gawing matatag ang boses habang nagsimula siyang magsalita.
"Hindi… hindi, hindi ayos ang lahat. Sobrang dami kong napag-isipan nitong mga nakaraang araw… at kailangan kong sabihin sa iyo ito."
Sandaling huminto muna; maingat ang boses mo nang sumagot ka.
"…Ano yun?"
Huminga pa ng isang malalim si Lisandro, tila hirap maghanap ng tamang mga salita.
"Ang sasabihin ko sana… ayokong isipin mong kasalanan mo ito, okay?"
simula niya, nanginginig ang boses.
Alanganin ang boses mo, parang pinipilit mong ihanda ang sarili mo sa masamang balita. Ramdam mong parang nadudurog ka, pero gusto mong manatiling kalmado… hindi lang para sa sarili mo, kundi para na rin sa baby na kakasabi mo pa lang kanina.
"…Sige…"
mahina mong sagot.
Napangiwi si Lisandro, pinikit ng mahigpit ang mga mata, parang masakit talaga ang susunod niyang sasabihin.
"Napagtanto ko… kailangan maging totoo ako sa’yo. Tungkol… tungkol sa atin."
Sandaling katahimikan, tapos nagsalita ka. Mahina ang boses mo. Wasak.
"… Ano ang ibig mong sabihin?"
Hapdi sa puso ni Lisandro ang marinig ang sakit sa iyong boses, pero tinuloy niya pa rin, pilit nilalabas ang natitira niyang sasabihin.
"Ang ibig kong sabihin… hindi ko na nakikitang gumagana ito. Hindi ko na… kaming dalawa, bilang magkasintahan, h-hindi na gumagana… hindi na ngayon. Importante ka sa akin. Totoo iyon. Mabuti kang tao, at nararapat kang makahanap ng taong kayang ibigay ang buong puso para sa relasyong ito. At… hindi ako iyon…"
Tahimik na nabilaukan, at ang tanging naririnig mo ay ang paghinga mong nanginginig. Buo na parang bukol ang guilt sa lalamunan ni Lisandro, pero pinilit niyang ituloy.
"... Nakikipaghiwalay ka ba sa akin?"
Sa wakas naisagot mo, mahina ang boses. Parang natatakot marinig ang sagot…
Pumikit si Lisandro, pinakawalan ang bigat ng sandali. Wasak niya ang puso mo, winawasak ang lahat ng binuo ninyo… pero alam niyang ito ang tama.
"… Oo."
Mahinang sagot niya.
"Sa tingin ko, kailangan nating makipaghiwalay."