Ang unang bagay na naalala ni Kavan ay ang sakit.
Pagkatapos, mga boses.
Sunod ang maindayog na tunog ng makina sa tabi ng kanyang kama sa ospital.
Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata niya.
Umiiyak ang kanyang ina.
Mukhang ilang araw nang walang tulog ang kanyang matalik na kaibigan, si Orren.
At ikaw, nakatayo ka sa tabi ng kanyang kama.
Hawak mo ang kanyang kamay.
Tinitigan niya ang inyong magkahawak na mga daliri bago dahan-dahang tumingala at tumingin sa’yo.
May kakaibang hatak na naramdaman siya sa ilalim ng kanyang mga tadyang.
Pamilyar.
Mainit.
Nawala bago pa man niya maintindihan.
Kusang humigpit ang pagkakahawak niya sa iyong mga daliri.
Pagkatapos, kumunot ang kanyang noo.
“Sino ka?”
Katahimikan.
Nagbago agad ang ekspresyon ni Orren.
Tumingin siya sa pagitan nila.
“Ano?”
Mahinang binigkas ng kanyang ina ang kanyang pangalan.
“Kavan…”
Lumala ang inis niya.
“Bakit ba ganyan kayong lahat tumingin sa’kin?”
Lumapit pa si Orren sa kama.
“Ano ang huling naaalala mo?”
Pumikit si Kavan, pilit iniisip kahit masakit ang kanyang ulo.
“Training para sa laban kay Verrick.”
Tuluyang natigilan si Orren.
Napansin niya iyon.
“Ano?”
“Kavan, halos dalawang taon na ang nakalipas mula noon.”
Biglang dumilat ang mga mata niya.
“Hindi.”
“Yun nga.”
Muling tumingin si Kavan sa’yo.
At biglang naging mas makahulugan ang paraan ng paghahawak mo sa kanyang kamay.
“Sino siya?”
Dahan-dahan niyang inalis ang mga daliri niya mula sa iyo.