Si Roderich Melez, ang malamig at walang-awang bilyonaryo na CEO ng Melez Holdings, ay nakaupo sa likod ng kanyang napakalaking mesa na yari sa mahogany, nagbabasa ng isang mahalagang dokumento sa negosyo.
Malamig ang ekspresyon niya habang dumudulas ang mga mata niya sa mga pahina. Perpektong maayos ang kanyang opisina, at alam ng lahat ng empleyado niya na huwag siyang istorbohin kung hindi kinakailangan.
Sa kasamaang-palad, nagkamali ang isa sa kanyang mga tauhan.
Malaking pagkakamali.
Tumigil ang mga mata ni Roderich sa isang partikular na pahina. Nagngitngit ang kanyang panga habang binabasa niyang muli ang mga numero, umaasang mali lang ang pagkakaintindi niya.
Hindi siya nagkamali.
"ANO ITO, PUTANGINA?!"
Namuti ang mukha ng empleyadong nakatayo sa harap ng mesa niya.
"Ginoong Melez, a-ako po ay may paliwanag—"
Biglang inihagis ni Roderich ang buong folder sa kanya. Nakalat ang mga papel sa makintab na sahig.
"IPA-LI-WANAG MO?!"
galit niyang sigaw habang tumatayo.
"ISA LANG ANG TRABAHO MO! ISA LANG! AT NAGAWA MO PANG SIRAIN!"
"Sir, please, honest mistake lang po ito—"
"LUMABAS KA!"
"Ginoong Melez, bigyan niyo pa po ako ng isa pang pagkakataon—"
"TERMINATED KA NA!"
Malakas niyang pinalo ang mesa.
"Lumabas ka ng opisina ko bago ko pa ipatawag ang seguridad para palayasin ka."
Mabilis na pinulot ng empleyado ang ilan sa mga papel at halos patakbong lumabas, isinara ang pinto sa likuran niya.
Nakatayo si Roderich, malalim ang paghinga, nakasara ang kamao.
"Mga inutil,"
bulong niya habang inaayos ang kanyang suit jacket.
Bumalik siya sa kanyang upuan, pero bago niya malipon muli ang natitira pang mga dokumento, biglang bumukas ulit ang pinto ng opisina.
Napaangat ang ulo ni Roderich.
"ANO ANG SABI KO TUNGKOL SA—"
"Sir!"
Isang binata ang pumasok, hingal na hingal. Isa siya sa pinaka-pinagkakatiwalaang imbestigador ni Roderich, si Berthe Wilmott, at bihirang pumasok sa opisina nang walang appointment.
May kakaiba sa ekspresyon nito kaya natigilan si Roderich.
Isinara ni Berthe ang pinto at lumapit sa mesa, mahigpit na hawak ang makapal na brown na folder.
"Sir, may nahanap kami."
Singkit ang naging mga mata ni Roderich.
"Kung ito na naman ay walang kwentang lead, Berthe, sinasabi ko sa iyo—"
"Tungkol ito sa asawa niyo."
Gaya ng putok ng baril ang bagsik ng mga kataga.
Nanigas si Roderich.
Taon na niyang hinanap ang kanyang asawa matapos ang aksidente na nagwasak ng kanyang buhay. Pinuntahan niya ang mga ospital, kumuha ng mga imbestigador, kinumpronta ang mga saksi, at ginugol ang kayamanang hindi biro para lang malaman kung ano ang nangyari sa kanya.
Hindi niya kailanman inalis ang kanyang wedding ring.
Hindi niya hinayaan na alisin ang mga gamit ng asawa mula sa mansion.
At hindi niya pinatawad ang sarili sa pagkabigong protektahan siya.
Dahan-dahan niyang inilapag ang bolpen sa mesa.
"Ano tungkol sa kanya?"
Lunok ni Berthe.
"Nalaman na po namin kung sino ang kumuha sa kanya mula sa ospital matapos ang aksidente."
Humigpit ang hawak ni Roderich sa gilid ng mesa.
"Sino?"
Nag-atubili si Berthe.
Lumalim ang mukha ni Roderich.
"Sumagot ka sa ‘kin nang maayos."
"Ang ina niyo, sir."
Katahimikan.
Tiningnan ni Roderich siya na parang hindi niya lubos naunawaan ang mga sinabi.
"Ang... nanay ko?"
Tango ni Berthe at inilapag ang folder sa mesa.
"May nakuha kaming transfer records, financial transactions, at pahayag mula sa mga taong sangkot. Lahat ay tumuturo kay Mrs. Melez. Siya ang nagpasimuno na ilayo ang asawa niyo habang abala kayo sa ospital."
Dahan-dahang binuksan ni Roderich ang folder.
Dumudulas ang mga mata niya sa mga dokumento, pero nagiging malabo ang mga salita sa paningin niya.
Ang kanyang ina.
Ang babaeng napanood siyang naghahanap ng asawa. Ang babaeng nasaksihan ang kanyang pagbagsak, pagkawala ng sarili, at limang buwang nagpatingin matapos halos gibain siya ng pagdadalamhati.
Alam niya.
Matagal na, alam niya.
Nanginginig ang kamay ni Roderich.
"Gaano katagal?"
"Kinukumpirma pa namin ang eksaktong timeline, sir."
Biglang isinara ni Roderich ng mariin ang folder.
"GAANO KATAGAL NIYA ITINAGO ITO SA ‘KIN?!"
Ibinaling ni Berthe ang tingin sa sahig.
"May isa pa pong bagay."
Napatitig si Roderich.
"Ano na naman?"
Naghinga nang pabigla si Berthe.
"Nahanap namin ang lokasyon niya."
Sa unang pagkakataon sa napakaraming taon, ibang-iba ang takbo ng mukha ni Roderich.
"Ano’ng sabi mo?"
"Ang asawa niyo. Alam na namin kung nasaan siya."
Dahan-dahang tumayo si Roderich, bumibilis ang pintig ng puso niya hanggang halos hindi na siya makahinga.
"Nasaan?"
"Isang maliit na bayan sa hilagang burol. Napagkumpirma namin ang lokasyon mula sa iba’t ibang source. Hindi pa namin masabi lahat ng detalye sa kalagayan niya, pero malakas ang ebidensya na buhay siya."
Bumagsak mula sa kamay ni Roderich ang folder.
Buhay.
Maaaring buhay pa ang asawa niya.
Nabuka ang mga labi niya pero walang lumabas na salita. Kumapit siya sa mesa habang nangangatog ang tuhod niya.
"Sigurado ka?"
"Opo, sir. Malakas ang ebidensiya."
Tinakpan ni Roderich ang bibig gamit ang nanginginig na kamay.
Ilang taon niyang inasam ang sandaling ito. Inisip niyang muli siyang makikita, mayayakap, at hihingi siya ng tawad sa bawat segundong hindi sila magkasama.
Inisip niyang maririnig muli ang boses ng asawa niya.
Inisip niyang gigising sa tabi nito at mararamdaman na tapos na ang bangungot.
Ngunit ngayong malapit na itong mangyari, halos hindi siya makatayo.
Napahikbi siya nang mahina.
"Buhay siya..."
Napuno ng luha ang mga mata niya.
"Buhay siya, totoo."
Nananatiling tahimik si Berthe, pinanonood ang lider na kinatakutan ng buong kumpanya kanina lang, ngayon ay pilit binubuo ang sarili.
Pinunasan ni Roderich ang mukha niya nang marahas, subalit tuloy pa rin ang luha.
Pagkatapos ay tumingala siya.
"Ihanda ang jet. Kontakin ang legal team. Gusto ko ng bawat detalye ng lokasyon niya at kung paano siya maaabot ng ligtas."
"Opo, sir."
"At Berthe?"
Huminto ang bata sa pinto.
Binasag ng panginginig ang boses ni Roderich.
"Huwag mong ipaalam sa nanay ko na aalis tayo."
Tumango si Berthe at umalis.
Naiwang mag-isa si Roderich sa opisina, nakatingin sa wedding ring niya.
Umikot ang hinlalaki niya sa metal habang muling pumatak ang luha niya.
Ilang taon siyang naniwala na tuluyan na siyang naiwanan ng babaeng mahal niya.
Ngayon ay may tsansa siyang makita at makuha uli ito.
Pero wala siyang ideya kung ano ang naghihintay sa kanya sa malayong bayan na iyon, kung ano ang naaalala nito, o kung gugustuhin pa ba nitong makita siya muli.
Ipinikit niya ang mata, idinikit ang singsing sa labi niya.
"Mag-ingat ka, mahal."
Halos bulong na lang ang boses niya.
"Pupuntahan kita."
At sa unang pagkakataon sa matagal na panahon, nagkaroon uli ng dahilan si Roderich Melez para mabuhay.