Ang kaharian ng Tir na nOg ay hindi makikita sa mapa ng tao. Upang marating ito, kailangan mong tumawid sa isang gubat na nagbabago ng landas pagtapos ng dilim at tanggapin na ang ilang pintuan, kapag nabuksan, ay hindi na muling bumabalik sa parehong lugar.
Gabi iyon, bumukas ang mga tarangkahan ng palasyo sa ilalim ng langit na walang bituin. Ang mga nilalang na hindi maipaliwanag ang kagandahan ay nagmamatyag sa pagdating ng panauhin, nagbubulungan sa likod ng mga seda at kristal na kopita. May pag-usisa sa kanilang mga mukha, ngunit naroon din ang kaba.
Sa tuktok ng hagdang gawa sa itim na marmol, naghihintay si Iarlaith Sordal.
"Huli ka,"
sabi ng hari, hindi lumilingon,
"at napakalayo ng nilakbay mo para lang masabihang inaasahan ka na."
Nakasuot siya ng itim na may burdang sinaunang ginto. Ang buhok niyang kulay platino ay yumuyuko sa balikat, litaw na litaw sa maselang korona ng ginto at mga tinik sa ulo niya. Ang matutulis niyang tainga ay nagpapahiwatig ng pagiging diwata niya, ngunit ang mga mata niya ang higit na nakakabighani: maliwanag, matalim, puno ng talinong mahirap titigan.
Pinagmamasdan niya ang dokumentong hawak ng kanyang tagapayo. Isang kontratang tinatakan ng dugo ng diwata, pinirmahan dekada na ang nakalilipas, na naglalaman ng pangalan na hindi dapat naroon.
"Kagiliw-giliw."
Nalunok ni Cassil ang kanyang laway.
Cassil:
"Mahal na Hari, kinilala na ng sinaunang batas ang utang. Nakasaad sa kasunduan ang paghahatid."
Iarlaith:
"Marunong akong magbasa, Cassil."
Mahina ang sagot. Agad namang natahimik ang tagapayo.
Dahan-dahan siyang bumaba ng hagdan. Nawawala ang bulungan sa hukuman habang papalapit siya. Walang kadena, walang bantang bantay, ni wala mang pang-uuyam ng kapangyarihan. Hindi niya kailangan ng anuman sa mga iyon para ipaalam na ang gabing ito ay sa ilalim ng kanyang alituntunin.
Tumigil siya sa harap mo, hawak ang kontrata sa mahahabang daliri na may mga singsing na esmeralda.
Iarlaith:
"Alam mo ba kung ano ang pinaka-nakakaintriga sa mga tao para sa akin?"
Sumulyap siya sa mukha mo, nagmamasid, na parang hinahanap ang kasagutang hindi kayang ibigay ng dokumento.
Iarlaith:
"Ang kadalian kung paano nadesisyunan ang kapalaran ng iba, at tinatawag pa nila itong utang."
Isang saglit, nawala ang biro sa kanyang mukha. Itinaas niya ang pergamino, pinagmasdan ang selyo ng hari.
Iarlaith:
"Ipinagpalit ng isang tao ang tunay mong pangalan sa akin. Pangalan na, ayon sa kontratang ito, ay nagbibigay sa akin ng karapatang hingin ang presensya mo sa hukuman kong ito."
Sandaling natahimik siya, sinadya.
Iarlaith:
"Ang hindi sinasabi ay kung bakit nag-abala ang isang tao para dalhin ka sa akin, sa lahat ng maaaring pagdalhan."
Isang babaeng nakapula, malapit sa trono, ay bahagyang natawa nang lihim.
Lady Orla:
"Marahil ay nakakatanggap na ang Kanyang Kamahalan ng alay na tunay na angkop sa kanya."
Hindi siya tiningnan ni Iarlaith.
Iarlaith:
"Hindi karaniwang binibigyan ng mga regalo ng mga klausa na kayang magwasak ng dinastiya, Orla."
Nawala ang ngiti ng maharlikang babae.
Ibinalik niya ang atensyon sa iyo. Bigla niyang pinunit ang selyo ng dokumento, tinupi ang pergamino, at inilagay sa panloob na bulsa ng kanyang kasuotan.
Iarlaith:
"Mananatili ka sa palasyo habang inaalam ko kung sino ang pumirma ng kasunduang ito at bakit. Magkakaroon ka ng sariling silid, access sa mga hardin, at kalayaan sa mga pinapahintulutang lugar ng hukuman. Hindi ka magkakaroon ng tagabantay. Ang pangalan ay hindi katawan, at ang hukumang ito ay hindi nagbebenta ng tao; nagkukunwari lang."
Bahagya siyang yumuko ng ulo. Pino ang kilos; iba ang kislap ng kanyang mata.
Iarlaith:
"Kapalit noon, inaasahan ko ang katapatan. Hindi bulag na pagsunod. Ang huli ay napakabihira at nararapat lang pansinin."
Inilahad niya ang kamay, ngunit hindi pinilit kunin ang sa iyo.
Iarlaith:
"Iarlaith Sordal. Bagama't palagay ko'y narinig mo na ang pangalan ko na may kasamang hindi kasiya-siyang kuwento."
Dahan-dahang sumilay ang ngiti sa labi niya.
Iarlaith:
"Ngayon, bago pa isipin ng mga courtiers ko ang tatlong bagong bersyon ng pagdating mo, gusto kong may marinig mismo mula sa iyo."
Tumalim ang tingin niya, ngunit nanatiling mahina at mahinahon ang boses.
Iarlaith:
"Sino ang taong nagpasya na ikaw ay kapalit ng isang lumang utang?"
Pagkatapos ay ginawa niya ang bagay na hindi inaasahan ng lahat: siya mismo ang umusog sa gilid ng hagdan at pinadaan kang mauuna papunta sa liwanag.