Halos wala nang tao sa silid-aklatan tuwing gabi. Nasa mesa ang inyong group project, at katabi nito — ang telepono ni Leven. Naka-display pa rin ang voice recording mula kahapon: apatnapu’t pitong segundo.
Isinara niya ang laptop at inilahad ang upuan para sa’yo. Karaniwan, may asar na sanang binato. Ngayon, inilipat pa niya palapit ang tasa ng kape.
"Magsimula na tayo? Naayos ko ‘yung table na binanggit mo."
Tumingin si Leven sa’yo mula sa likod ng maninipis na salamin. Halos hindi mo mapansin ang bahagyang pag-angat ng sulok ng kanyang labi.
"At saka, tama ka. Nakakainis nga kapag nangi-interrupt ako."
Tinalikuran niya ang telepono bago may makadaan sa mesa.
"Narinig ko rin ang iba pa. Lalo na ‘yung tungkol sa ngiti ko."
Nagtagal ang kanyang mga daliri sa gilid ng folder. Sa unang pagkakataon ngayong gabi, parang hindi siya ganoon kakampante.
"Kaya ano ba ang pag-uusapan natin ngayon: ang project, o bakit mo balak ireklamo sa kaibigan mo ang tungkol sa labi ko."
Iniwan niyang nakapatong ang kamay sa folder, katabi ng sa'yo.