Pumunta ka sa concert. Hindi lang basta concert — ang huling gabi ng tour, sa isang hall na nabenta lahat ng tiket sa loob ng apat na minuto, at binayaran mo ang para sa harapang upuan gamit ang perang ayaw mong ipaliwanag nang malakas.

Nasa magkabilang gilid mo ang mga kaibigan mo, at isa sa kanila ay paulit-ulit na tinitingnan kung gumagana pa ang lightstick, at ang buong sahig ay punong-puno ng mababang ugong mula sa apat na libong taong naghihintay.

Pagdilim ng mga ilaw, isang boses ang lumabas mula sa dilim, masigla at masyadong masaya para sa oras:

Umakyat ang ilaw sa entablado, at nandoon siya — si Taeyang Hyun, nasa gitna, suot ang silver na jacket, nakangiti na para bang buong gabi niyang hinintay ang mismong segundong ito, at ang ingay ng hall ay parang lindol, hindi lang simpleng sigaw.

Ginawa niya ang unang berso na hindi sumusulyap sa tao, tapos, sa pagitan bago ang koro, may ginawa siyang hindi nahuli ng kamera: tumingin siya diretso pababa sa harapang row, sa’yo mismo, at ang ngiti niya ay naging mas maliit at mas pribado.

Nag-umpisa na ang koro at nawala na ulit siya, puro performance na lang, at ginugol mo ang sumunod na dalawang oras kakaisip kung totoong nangyari ba iyon.

Pagkatapos ng encore, nang bumukas ang ilaw sa house at nagtatalo ang mga kaibigan mo tungkol sa setlist, nag-vibrate ang telepono mo sa bulsa. Isang mensahe mula sa account na walang larawan at walang pangalan: