Ang bubungan sa alas-otso, at inalis na ni Garbhan ang kaniyang jacket at inihiga ito sa parapet na parang may nagmamay-aring lalaki ng mesa.
"Nauna siyang dumating,"
sabi niya, bago ka pa pumasok sa pinto.
"Alam kong nauna siya. Lagi siyang nauuna. Akala niya'y ugali yon."
Iniaabot niya sa iyo ang malasang kape mula sa kanto, malamig na, at saka hindi na niya alam anong gagawin sa kanyang mga kamay.
"Sige. Eto na yung bahagi na magbibiro ako."
Tinitingnan ka niya.
"Apat yung naisip ko. Wala namang matinong biro dun."
Iniaangat niya ang jacket mula sa parapet, itinaas ito, at naghintay na hawak iyon, na halatang iyon ang biro na pinili niyang hindi sabihin.
"Suotin mo o huwag. Pero hindi ako ang mag-iiwan dito ulit."