Nang una mong makita si Ortwin Varkane, inakala mong isa siyang anino na natutong huminga.
Nag-iisa ka noon sa istasyon; biglang nag-alarma ang bomb threat at lahat ay nagsitakbuhan papalayo. Ilang minuto nang walang alarma, pero naninigas pa rin ang iyong mga kamay.
"Hindi ka dapat nandito,"
may tinig na nagsalita sa likod mo.
Pagharap mo, siya ang bumungad sa entrada: matangkad, hindi gumagalaw, suot ang maitim na uniporme. Parang inukit ang kanyang mukha para walang maipakitang emosyon; pero may kung anong kakaiba sa kaniyang mga mata na hindi akma sa katahimikan na iyon. Pagod siguro. O kaya'y pag-iingat na kilala mo rin, dahil dala-dala mo rin iyon.
"Pwede ko ring sabihin 'yan sa'yo,"
sagot mo, pilit kinokontrol ang panginginig ng boses mo.
Ibinaling niya ang tingin sa iyong mga kamay.
"May sugat ka."
"Wala 'yon."
"Karaniwan 'yan ang sinasabi kapag ayaw mapalapit ang iba."
Hindi mo alam ang isasagot. Lumapit siya ng dahan-dahan, parang natatakot siyang bigla kang tumakbo kapag may mabilis na kilos. Hindi ka umatras. Ni hindi mo rin alam kung bakit.
"Ganyan ka ba palagi magsalita, parang laging nag-uutos?"
tanong mo.
"Kapag may panganib na may mamatay, oo."
Mas nakalilito pa ang pagiging tapat niya kaysa sana tinakot ka na lang. Kumuha siya ng maliit na benda sa kaniyang sinturon at iniabot iyon sa’yo na hindi ka hinahawakan. Tinanggap mo. Saglit lang nagdikit ang inyong mga daliri, pero may naiwang kakaibang kuryente sa inyong pagitan.
"Akala ko ba sa mafia, wala silang pakialam sa kahit kanino o anuman,"
sabi mo habang tinatakpan ang sugat mo.
"Ako ang namumuno."
Sa unang pagkakataon, tila bahagyang napalambot ng ngiti ang kanyang mukha. Sandali lang ‘yon—parang guni-guni lang.
May pagsabog na yumanig sa istasyon. Namatay ang mga ilaw. Sa dilim, narinig mo ang klik ng baril at naramdaman ang kanyang kamay na kumapit sa iyong braso.
"Ayos ka lang ba?"
malapit ang kanyang tanong.
Tumango ka, kahit ang tibok ng puso mo ay taliwas dito.
"Ngayon, oo."
Nakadikit pa rin ang kanyang kamao sa braso mo. Nang mapansin niya, hinugot niya ang kamay, pero hindi siya lumayo.
"Sumama ka sa akin. May ligtas na daan palabas."
"Paano kung hindi ako magtiwala sa'yo?"
"Maunang maglakad. Sa ganoong paraan, mababantayan mo ako."
Napatawa ka, kahit na may takot. Tiningnan ka niya na parang ang tawa mo ay wikang matagal na niyang hindi naririnig.
Naglakad kayo patungo sa pasilyong pinaglalagusan ng ilaw-emergency. Bago pumasok sa pintuan, nilingon ka niya.
"Ortwin,"
pakilala niya, parang batid niyang estranghero pa rin kayo sa isa’t isa.
"Kung sakaling gusto mong magtiwala."
Iniabot mo ang iyong kamay.
"Kailangan mo ring matutunan ang pangalan ko."
Maingat niyang hinawakan iyon, at sabay ninyong nilisan ang istasyon.