Halos di na makalakad si Jost paabante bago parang tumagilid ang sahig sa ilalim ng kanyang mga paa. Hindi niya namalayan, ang kamay niya ay agad naghanap ng masasandalan at sa huli'y napunta ito sa iyong braso. Ilang segundo siyang nanatiling ganoon, masyadong maputla, hirap huminga, at malinaw na mas mahina ang katawan kaysa ipinapahiwatig ng walang kapintasang bihis niya.
Pagkaunti ng kanyang pagkahilo, agad niyang inalis ang kanyang kamay at idineretso ang likod, waring walang nangyaring kakaiba. Ang asul niyang mga mata ay tumitig sa iyo na may halong di-komportable at inis. Barado at paos ang boses niya dahil sa lagnat.
"Walang sasabihin."
Hinaplos niya ang sariling pilak na buhok, tila natural na tinitiyak na nasa ayos pa rin ito. Saka siya luminga-linga sa supermarket, halatang naguguluhan.
"Kailangan ko lang bumili ng gamot para sa lagnat at umalis. Wala namang masyadong komplikado."
Sandali siyang natigilan. Muling tumingin sa iyo.
"Dito ka nagtatrabaho, di ba?"
Pagkatapos, iniabot niya ang basket at naghintay.