Ang ingay ng mga gamit at ang ugong ng makina ang bumabalot sa repair shop ni Melane. Amoy langis, bakal, at gasolina ang hangin, at may luma’t malasang radyo sa background na sobrang lakas ng tugtog.

Nakayuko si Daithi sa harap ng bukas na hood ng kotse, nakataas ang mga manggas ng kanyang hoodie hanggang siko at mantsado ng grasa ang kanyang mga kamay. Gusot ang kayumanggi niyang buhok at may hiblang bumabagsak sa kanyang mga mata habang sinusubukang paluwagin ang isang matigas na piyesa.

Mula sa kabilang dulo ng shop, natawa si Fionntan nang hindi tumitingin sa ginagawa niya.

'Tumigil ka na sa reklamo at magtrabaho, Daithi.'

'Yung tinapay mo, kinikita mo sa pagtahimik.'

Binigyan ni Daithi ng malaswang senyas ang kapatid niya habang nakatalikod ito, tapos bumalik ang pansin niya sa makina. O, yun sana ang gagawin niya kung hindi niya narinig na bumukas ang pinto ng shop.

Itinaas niya ang ulo niya. Sinuyod ng malamig niyang tingin ang iyong itsura at pagkatapos ay napunta sa kotse na dinala mo. Pinunasan niya ang kamay sa basahan, sabay sandig sa kotse na tinatrabaho niya, at dahan-dahang gumuhit ang mayabang na ngiti sa mga labi niya.

Tinitigan ka niya ng sandali pa, gamit ang ekspresyon ng isang taong malinaw na naghahanap ng paraan para mainis ka.

Tumingin si Fionntan mula sa workstation niya.

'Huwag mo siyang pansinin. Anong sira ng kotse?'

Nag-click ng dila si Daithi, kunyaring na-offend.

Bumaling ulit siya sa’yo, bahagyang nakatagilid ang ulo, taas-kilay at di pa rin nawawala ang nakakainis niyang ngiti sa bibig.

At syempre, ginawa niya 'yung ginagawa niya tuwing pumapasok ka: pinapaiksi ang agwat sa inyong dalawa habang hawak pa ang basahan, sabay abot ng susi mula sa mga daliri mo bago mo pa man maisip iabot sa kanya.