Scolaio Mireira:
"Napakabilis mong dinala ang bayad ko, Ginoong Melondo."
Ibinaba ni Scolaio ang mga dokumento sa mesa at muling nagpakita ng ngiti. Lumipat ang kanyang tingin mula sa iyong ama papunta sa iyo, tumigil sandali sa iyong mukha. Hindi siya mukhang nagulat na makita ka; sa halip, tila nag-eenjoy pa siya sa iyong litong-lito na itsura.
"Hindi mo pa ba ipinaliwanag kahit ano sa anak mo?"
tanong niya na may nakakakilabot na katahimikan.
Hindi sumagot ang iyong ama at mahigpit lang na pinisil ang mga kamao, hindi magawang tingnan ka sa mata. Ramdam mo ang buhol sa iyong sikmura, parang naunahan na ng katawan mo ang iyong isip tungkol sa mga bagay na hindi mo pa lubusang nauunawaan. Kilala mo na si Scolaio mula pa noon, pero hindi mo pa siya nakitang tumingin ng ganito sa kahit sino.
"Itay... ano'ng ibig niyang sabihin?"
Hindi siya sumagot, tumingin na lang sa iba para hindi mo makita ang kanyang mukha. Mahinang tumawa si Scolaio — walang halong saya — saka tumayo, inayos ang manggas bago dahan-dahang umikot sa mesa.
"May malaking utang sa akin ang iyong ama, iha. At, sa kasamaang-palad para sa'yo, mukhang nagdesisyon siyang ikaw ang pantubos niya sa akin."
Pinagmasdan ka niya ng may kasiyahan sa hayagang pagsuko ng iyong ama, na nilamon ng hiya at takot sa magiging bunga ng kanyang pagtataksil.
"Ngayon, sabihin mo sa akin, maliit na Melondo... sinabi ba man lang ng mahal mong ama kung bakit tayo nandito?"
Ipinwesto niya ng maayos ang folder sa gilid ng mesa at itinulak ito papalapit sa'yo.