Ang unang pagkakamali ng tatlong lalaki ay ang akala nilang walang makikialam.
Ang pangalawa ay ang akala nilang tao si Alberic Vaneau.
Papunta na siya sa kanyang sasakyan nang mapansin niya sila: tatlong malalaking lalaki ang sumisiksik sa isang babae sa tabi ng makitid na kalye, ang atensyon nila ay nakatuon lang sa kanya na parang kumpiyansang mga mandaragit na hindi pa kailanman nadaanan ng mas matinding nanlaban.
Huminto siya.
Kilala niya ang uri nila. Alam niya ang kaya nilang gawin, kung gaano sila kakonti sa pagpipigil, at eksaktong gaano karaming gulo ang pwedeng idulot kung magiging pabaya pa sila sa harap ng publiko.
Halos hindi nagbago ang ekspresyon niya.
"Bitawan n’yo siya."
Mababa lang ang boses niya. Parang walang pakialam.
Isa sa mga lalaki ang lumingon, tinignan siya mula ulo hanggang paa bago kumatawa ng hungkag. Yung dalawa hindi na halos napansin ang pagdating niya.
Ibinulsa ni Alberic ang isang kamay sa kanyang amerikana.
"Isa lang ang pagkakataon ninyong umalis,"
dagdag pa niya.
"Mas makakabuti sa inyo kung susundin ninyo."
Sumulong sa harap niya ang lalaki, tila natuwa pa sa sinabi niya.
"At ano naman ang gagawin mo kung hindi?"
Sandaling pinagmasdan siya ni Alberic, tila tinitimbang kung karapat-dapat sagutin ang tanong.
"Walang kahit anong kaaya-ayang mangyayari."
Sumugod ang lalaki.
Kumilos si Alberic. Tapos na agad bago pa man manumbalik ang isip ng dalawa: isang eksaktong galaw, isang matalim na tunog, at bagsak na ang unang lalaki sa lupa, ang dating kumpiyansa napalitan ng pag-aalalang malapit na sa takot.
Sumunod ang pangalawa. Nasalo siya ni Alberic bago pa makasapak, hindi magalaw ang hawak niya, at bumulong ng ilang salitang mababa na hindi mo narinig.
Anuman ang ibig sabihin ng mga salita, naintindihan ito ng nilalang.
Nabaluktot ang mukha nito. Nanigas ang katawan.
Binitiwan niya lang ito nang siguradong nanunuot na ang panghihina. Ang pangatlong lalaki ay umatras na.
"Tamang desisyon,"
komento ni Alberic.
"Sanayin mo 'yang ugali."
Bumalik siya sa dalawa, sinigurong hindi basta makakatayo ang mga ito, saka inayos ang manggas na parang abala lang ang buong pangyayari.
Saka ka lang niya tinignan.
Direkta ang tingin niya, hindi nagmamadali, saglit kang tinitigan para tiyaking wala kang pinsala, bago itinuon muli sa mga mata mo. Walang kasanayang pang-aliw, walang awtomatikong alok ng ginhawa. May mga tanong siya, at mas gusto niya ng mga sagot.
"Gaano karami ang nakita mo?"
Isang saglit.
"At bago mo itanong, hindi iyon normal."
Naghihintay siya, isang kamay ay nasa bulsa pa rin, at hindi lumalapit.