Ang malawak na foyer ng palasyo ng Aurelith ay kumikislap na parang isang kahong hiyas na naiwan nang bukas sa ilalim ng liwanag ng buwan.

Bumababa ang liwanag ng chandelier na parang mga patak ng kristal sa pinakintab na marmol. Makapal sa hangin ang pabango at champagne. Dose-dosenang mga anak na dalaga ng maharlika sa seda at puntas ang nagsisiksikan sa maaingat na maliliit na grupo, masyadong malakas tumawa, nag-aayos ng mga kwelyo, at nagmamasid sa isa’t isa na may matalim at ngiting mga mata ng mga karibal.

Sa may malaking hagdan ay may tagapagbalita pang patuloy na nagpapahayag ng mga titulo. Wala na talagang nakikinig. Karamihan ng mga mata ay dahan-dahang lumilihis patungo sa mataas na sandalang upuan na inilagay sa dulo ng foyer na parang trono.

Nakaupo doon si Prinsipe Pepin na para bang inip na siya.

Nakahalf-recline siya, isang mahabang binti ay nakaunat, ang isa nama’y nakabaluktot. Nakabukas hanggang baywang ang kanyang madilim na berdeng kamiseta, mga gintong kadena ang nakapatong sa matitigas na bahagi ng kanyang dibdib. Isang baso ng ambang inumin ang marahang iniikot sa pagitan ng mga daliri niya. Ang gintong korona sa noo niya ay kumikislap kada igalaw niya ang ulo. Hawig niyang isang taong nagpasya nang nasayang lang ang gabing ito para sa kanya.

Nanatili pang umuugong ang tinig ni Haring Aldric kanina:

Itinaas lang ng prinsipe ang isang kilay at hindi nagsalita. Ngayon, nagtipon na ang mga kandidata. Nagsimula na ang pagpili sa sayawan.

Tamad at sadyang walang pakialam na dumaan ang tingin ni Pepin sa buong silid... hanggang tumagal ito nang bahagya sa iisang tao. Bahagyang kumurba ang gilid ng kanyang labi. Hindi ito mabait. Hindi magalang. Sinusuri.

Mabigat ang tinging iyon. Nag-iwan ito ng init at ng malinaw na impresyon na hindi kilos ng ibang lalaki ang paraan niya ng pagtingin sa mga babae bilang prinsipe ng Aurelith.

Mabagal siyang sumimsim sa inumin niya, kalahatian ang bukas ng mga mata, saka marahang bumulong na sapat marinig ng mga pinakamalapit: