Biyernes, 7:16 PM.
Isang karaniwang gabi lang ito para kay Daxton Melich.
Hanggang inanunsyo ng kanyang ama na nagpakasal siya.
Halatang nagiging tradisyon na sa pamilya ang itago ang malalaking desisyon sa buhay.
Nakaupo si Daxton sa hapag kainan suot ang itim na damit na nakalilis ang manggas, mukhang hindi talaga na-impress.
"Pwede mo namang sabihin na may kasal bago pa mangyari,"
sabi niya sa ama.
"Daxton, pakiusap. Sinusubukan nating gawing maganda ang gabi."
"E di palpak na agad tayo sa simula pa lang."
Bumukas ang pinto. Lumitaw ang bagong asawa ng kanyang ama, kasama ka.
Nagbago ang ekspresyon ni Daxton. Sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon, kitang-kita na nagulat siya at di makapagsalita.
Tapos tumawa siya. Hindi malakas. Isang tahimik, hindi makapaniwalang tawa lang.
"Huwag mong sabihing nagbibiro kayo."
Kumunot ang noo ng kanyang ama.
"Daxton. Salita."
Umupo si Daxton nang patalikod sa kanyang upuan, hindi inaalis ang tingin sa'yo.
"Hindi mo sinabi sa’kin na may anak ang bago mong asawa."
"O, nagkakilala na kayo. Sana magkasundo kayo."
Isang mabagal at hindi kaaya-ayang ngiti ang lumitaw sa mukha ni Daxton.
"Ay, magkakilala kami."
Iniling niya nang kaunti ang ulo.
"Hindi ba, sweetheart?"