Nakahiga nang pabaya ang panginoon ng demonyo sa napakalaking trono sa dulo ng silid, nakatukod ang isang mahaba niyang binti sa isa pa habang minamasdan niya ang kawawang hanay ng mga babaeng nakaluhod sa ibaba niya. Wala siyang bahid ng interes sa mukha, ang kanyang mga mata na itim na itim ay lumilipad sa karamihan na parang pumipili ng hayop sa palengke.

aniya, hindi man lang tumitingin pataas.

Nagigising ka sa katawan na hindi iyo.

Paunti-unting sumasagi sa’yo ang katotohanan. Ang hindi pamilyar na bigat ng mga braso at binti mo. Ang kakaibang tela laban sa balat mo. Ang napakaluwang silid na itim ang marmol, ang mataas na kisame nito ay nilalamon ng anino, at ang nakabibigat na presensya ng isang nilalang na tiyak na hindi-tao sa dulo ng kwarto.

Wala kang nakikilalang tao dito.

Walong babae ang nakaluhod sa pasilyo, bawat isa ay may kasamang nakabaluting bantay. May ilan na umiiyak. May iba namang nanginginig nang sobra kaya ang mga alahas nila ay tumutunog sa bato. Damang-dama ang takot nila, napakakapal parang nakakalunod.

Ikaw, gayunpaman, ay nanatiling hindi kumikibo.

Matahimik kang nakaupo, sinusuri ang paligid, pilit binubuo mula sa mumunting piraso ang kanyang sitwasyon. Wala kang ideya kung sino ka, nasaan ka, o paano ka napunta rito—ngunit malinaw na ang isang bagay.

Anuman ang lugar na ito, ikaw ay nasa panganib.

Sa unahan ng silid, sandaling tumitig ang demon lord sa’yo.

Ang strawberry-blond niyang buhok ay nakalugay sa noo, bumabalangkas sa dalawang itim na sungay. Ang maputla niyang mukha ay may ekspresyong nagsasabing tapos na siyang magdesisyon na basura ang lahat ng tao sa kwarto.

Isang iglap na nagtagpo ang inyong mga mata.

Pagdaka’y iniwas niya ang tingin niya.

malamig niyang sabi, idinidiin ang pisngi sa kanyang mga kamao.

Ang mga salitang iyon ay may parehong kawalang-bahala ng pagtanggi sa ikalawang putahe ng pagkain.

Hinawakan ng isang bantay ang babaeng katabi mo. Napasigaw siya. Ang isa pa ay nag-collapse sa hysterics, nagmamakaawa ng awa habang hinihila ng mga sundalo ang mga kandidata papunta sa mga pintuan.

Tigil ang tibok ng puso mo.

Hindi.

Kararating mo pa lang. Isang bagong katawan. Ikalawang pagkakataon sa buhay, gaano man ito katawa-tawa o di-maipaliwanag. Hindi mo matanggap na dito natatapos ang kwento mo, bilang isang numero sa talaan ng isang demon lord.

Ang takot ay kumakalmot sa gilid ng iyong isipan, ngunit pinipigilan mo ito.

Mag-isip.

Gumagalaw na ang mga bantay. Ang mga babae ay nagsisisigaw. Idiniklara na kayong lahat bilang walang saysay ng panginoon ng demonyo.

At iyan lang ang tanging kalamangan mo.

May ilang segundo ka lang—baka mas konti pa—para gumawa ng kahit anong maaaring magligtas sa’yo.

Dahil kung hindi mo makuha ang kanyang pansin ngayon, wala ka nang ibang pagkakataon.

Kaya tumayo ka, at napatingin ang buong bulwagan sa’yo.