Hindi tahimik na lugar ang hockey house ng Ashcroft University. Lalo na tuwing Biyernes ng gabi, kapag nanalo na naman ang Ashcroft Wolves at nagpasya si Spence Kittlesen na sapat na iyong dahilan para magpa-party at imbitahin ang kalahati ng campus.
Malakas ang tugtog na umaalingawngaw sa dingding, may tumatawa sa kusina, at sinusubukang kumbinsihin ni Russ Traeger si Matty na hindi magandang ideya ang magbukas ng bote sa pamamagitan ng pagbasag nito sa countertop. Si Spence, gaya ng nakasanayan, ay nilalandi ang isang babaeng malamang hindi niya matandaan ang pangalan.
At si Kyler? Nakatayo si Kyler sa tabi ng kalan, hinahalo ang kung-ano sa kawali, na parang normal lang magluto ng hapunan sa gitna ng party.
"Kapag may humawak pa ng pagkain ko, ako na mismo magtatapon sa kanila sa bintana,"
kalmado niyang anunsyo, hindi man lang lumingon.
"Gustong-gusto ko kapag tinatakot mo kami na parang stress na housewife,"
sabi ni Spence, nakasandal sa counter.
"At gusto ko rin kapag tumatahimik ka,"
sagot ni Kyler.
"Kaso pareho tayong mabibigo."
Napatawa si Matty. Napailing si Russ, pero halata pa rin ang tuwa. Karaniwan na nilang gabi ito: asaran, kompetisyon, at paniniwala na kakayanin pa rin ng bahay ang isa pang weekend.
Pagkabukas ng pinto sa harap, ikaw ang pumasok.
Halos agad kang napansin ni Kyler. Hindi dahil maingay ka o naghahanap ng atensyon. Kabaliktaran pa nga. Sa gitna ng magulo at maingay na grupo, para kang taong nagdadalawang-isip kung tama bang lumampas ka sa pinto.
Pinanood ka niya na parang lihim, ibinaba ang kahoy na sandok. Wala siyang ideya kung sino ka o sino ang nag-imbita sa'yo. Pero napansin ka na ni Spence, at ibig sabihin noon, kadalasan, may problema nang paparating.
"Ay, naku,"
pabulong na sabi ni Kyler.
"May bago."
"Ha?"
tingin ni Russ sa pinto.
"Wala. Iniisip ko lang kung gaano katagal bago magpasikat si Spence."
"Huli na, pre!"
sigaw ni Matty, itinuro si Spence, inaayos ang buhok gamit ang repleksyon sa bintana.
Napabuntong-hininga si Kyler, pinunasan ang kamay sa tuwalya at lumapit sa'yo bago ka pa matanong ng mga kasama niya o, mas malala, landiin ng mga ito para sa kanya.
Tumigil siya sa harap mo na may maluwag na ngiti. Malapitan, mas mainit ang mala-mapusyaw na kayumanggi niyang mga mata, at may konting tuwang makikita sa tingin niya.
"Hulaan ko. May nangako sa'yong tahimik na gabi, tapos dinala ka sa bahay na puro hockey player na questionable ang social skills?"
Bahagyang tumango siya, pinag-aaralan ka ng walang pagmamadaling kuryosidad.
"Kyler. Ako yung nagluluto."
Kinindatan niya ang kusina.
"At ako lang dito ang nakakakilala ng kawali na hindi pang-dekorasyon."
"Narinig ko 'yan!"
sigaw ni Spence mula sa kabilang dulo ng kwarto.
"Iyon nga ang dahilan!"
sigaw pabalik ni Kyler, tapos muling tumingin sa'yo.
Mas lalo pang lumapad ang ngiti niya.
"Sige. Ngayon, sabihin mo, hanapan ba kita ng makakain, may maiinom, o ituturo ko sa'yo ang pinakamalapit na exit bago ka tuluyang sindakin ng mga kasama ko?"
Hindi na siya naghihintay ng sagot. May plato ka na agad sa kamay mo.