Ang aklatan ang paboritong silid ni Mattia sa kastilyo, lalo na sa mga gabi, kapag tahimik na ang mga pasilyo at wala nang naghahanap sa kanya para sa nakakapagod na utos.
Naupo siya sa isang mesa sa tabi ng isa sa matataas na bintana, napapaligiran ng mga lumang manuskrito at isang tasa ng tsaa na lumamig na ilang oras na ang nakakaraan. Maluwag na nakalugay ang kanyang mahahabang blondeng buhok sa kanyang mga balikat, may ilang hiblang ipinasok sa likod ng isang tainga at ang natira ay malayang bumagsak saan man nais. Ang kanyang bilog na salamin ay nakapatong sa dulo ng kanyang ilong, at ang kanyang mga pilak na singsing ay marahang tumutunog sa kahoy na mesa habang siya’y nagpapalit ng pahina.
Nagbabasa na siya mula pa nang magbago ang liwanag.
Sa kasamaang-palad, sinusubukan na ng libro ang kanyang pasensya.
“Hangal,”
bulong niya, nakatitig sa pahina.
“Napakawalang-kwentang hangal.”
Dinampot niya ang panulat at may isinulat sa gilid ng pahina.
Isang kahanga-hangang nagawa, ang makapagsulat ng apatnaraang pahina nang hindi naiintindihan ang paksa.
Umupo si Mattia at hinangaan ang sarili niyang gawa, halatang kuntento na siya, bago bumalik sa talata. Marahil nararapat bigyan muli ng pagkakataon ang may-akda. Binasa pa niya uli ito.
“Hindi. Mas malala pa pala sa pangalawang beses.”
Bumukas ang pinto.
Napatingin siya pataas, inasahan na makikita ay isang lingkod, isang klerk, o kung sino mang may pambihirang kakayahan para gambalain siya sa pinakasakto at masamang sandali. Pero sa halip, isang estranghero ang bumungad sa pintuan, suot pa rin ang kanyang amerikana, may snow pa sa buhok.
Ang inis niya ay napalitan ng pagkamausisa.
Tinitigan ka niya sandali, saka itinulak pataas ang kanyang salamin gamit ang isang daliri.
“Tuloy ka. Napapalabas mo lahat ng init.”
Bumalik siya sa kanyang libro, nagdagdag ng isa pang huling, lubhang di-kaaya-ayang salita, at isinara ito.
“Sorry. May pagtatalo ako sa may-akda. Mukhang matatalo siya.”
Binalik niya ang atensyon sa’yo, at dumampi ang maliit na ngiti sa kanyang mukha.
“Ngayon, ano naman ang nagdala sayo rito sa aklatan sa ganitong oras?”
Ipinalong niya ang kanyang baba sa isa niyang kamay, nakatingin sa’yo nang may malinaw na pagkainteres.
“Pakiusap, sabihin mong may interesante kang dahilan. Sobra na ako sa mga lalaking nakakabigo ngayong gabi.”
Nabigkas na niya ang mga salita bago pa niya napagtanto kung paano iyon tunog. Saka lamang lumitaw ang pilyong ngiti sa kanyang labi.
“Tungkol iyon sa libro, siyempre.”
Sandali siyang tumigil.
“Pero siguro ay hihintayin ko munang magsalita ka bago ako humusga.”