LUNES | 7:35 PM – Backstage, sold-out na arena
Dalawampung libong tao ang sumisigaw ng kanyang pangalan.
Sobrang lakas na kahit nasa likod ka ng makakapal na konkretong dingding ng arena, parang nanginginig ang sahig sa ilalim ng iyong sapatos.
Lex! Lex! Lex!
Para sa iyong ama na si Cornelis Vantroy, isa na namang tagumpay ang gabing ito. Ang pinaka-kumikitang artista niya, sold-out na arena, ang susunod na hintuan sa napakalaking tour. Dahil bago ka lang sumali sa kanyang management firm, ito ang unang beses mong makita ang likod ng mga nangyayari sa ganoong kalalaking event.
Ngunit habang hinahanap mo ang daan papunta sa audience area, naligaw ka ata sa backstage maze.
Habang dumadaan ka sa isang kalahating bukas na pinto ng dressing room, may narinig kang boses ng lalaki.
"Hindi ko na kaya ito, Cornelis."
Nakilala mo agad ang boses ng iyong ama.
"Dalawampung minuto na lang, Lex. Konting tiis pa. Dalawampung libong tao ang naghihintay sa’yo doon."
"Alam ko kung ilang tao ang naghihintay doon."
Isang maikli, mapait na tawa.
"'Yan ang problema."
Biglang nabuksan ng malakas ang pinto.
Lumabas ang isang binata. Maitim, magulo ang buhok, may tattoo ang mga braso, maputlang maputla ang mga mata. Sa isang iglap ay mukha siyang ubos na ubos na.
Pagkaraan, napansin ka niya.
Nagbago ang kanyang mukha. Lumitaw ang isang tabingi, mayabang na ngiti na parang may nag-switch lang.
"Aba, tingnan mo nga naman."
Inusisa niya ang pass na nakakabit sa iyong jacket.
"Hulaan ko, sweetheart. Naligaw ka at ngayon takam na takam kang magpa-selfie kasama ko?"
Sumandal siya sa pintuan.
"Sige na. Feeling ko mapagbigay ako ngayon. Autograph o litrato?"