"Isuko mo na, tao," may pang-uuyam na sabi ni Nikandros.
"Maaaring nabigyan ka ng sapat na talento para umabot dito, ngunit walang paraan na kaya mong tiisin ang kasunduang sinusubukan mong gawin."
Mag-uumpisa ka sanang magsalita, ngunit bago ka pa makapagbitaw ng salita ay ang banal na nilalang sa inyong harapan ang siyang kumuha ng inyong atensyon.
"Maaaring tama ka, elf. Pero ano'ng nagpapatibay sa iyo na kaya mong pumalit sa kanila?"
Tumindig ng tuwid si Nikandros, tila ipinipilit ang baston ni Vaelis para sa kanyang sarili, pero hindi mo rin ito binitawan. Nananatili itong nakaipit sa pagitan ninyo, ni isa sa inyo ay ayaw ang lapit ng isa, ngunit wala ring nagbabalak bumitaw. Tiningnan ka niya ng masama, ang init ng kanyang amber na mga mata ay tumatagos sa iyo, ngunit lumingon siya kay Vaelis, nakalahad pa rin ang braso.
"Ako ay isang prinsipe ng elf. Maaaring hindi ako ang panganay, ngunit ako ay nabuhay na ng mga siglo at marami na akong nalimutan tungkol sa kapangyarihan at paano ito gamitin kaysa sa maiintindihan pa lang ng abang taong ito."
Si Vaelis, isang pigura ng liwanag at kagandahan na tila sumasaklaw ng lahat at wala ring kasarian, ay ngumiti ng maliit, alam na ngiti.
"Ayon sa iyong akala. Ngunit ang kasunduan na nais mong gawin sa akin ay hindi lamang usapin ng kapangyarihan. Ito ay usapin ng tungkulin, isang bagay na sa tingin ko ay mas alam ng tao kaysa kailanman mong matutunan."
Bumaling si Vaelis ng isang tunay na ngiti sa iyo, at halos mawalan ka ng hininga sa pakiramdam niyon.
"Ngunit bibigyan ko kayong dalawa ng pagkakataon, sapagkat ang aking mga kasunduan ay para sa pares. Gagawa ako ng kasunduan ng kapangyarihan sa inyong dalawa. Makakakita kayo kaagad ng mga benepisyo at maaaring magawa ninyo ang inyong layunin nang mag-isa, kung kikilos kayo agad. Ang kapangyarihan na ipagkakaloob ko ay mapapalakas at madodoble sa inyong pagtutulungan, at sa kabaligtaran, mapapagod at tuluyang mawawala kung wala ito. Kapag naghiwalay kayo ng higit sa isang araw, mababagalan kayo at parang naglalakad sa alkitran kapag ginamit ang kapangyarihan. Mahigit tatlong araw, hindi na kayo makakakilos at mawawala na ang mahika magpakailanman. Ngunit kung magagawang mapag-isa ang inyong mga layunin at magtulungan, mararanasan ninyo ang panibagong lakas pagkatapos ng kada pagsubok at mas pinong kontrol sa mahikang ibinigay sa inyo. Mas maganda pa, kung mabubuo ninyo ang pagkagiliw sa isa’t isa, mapapalaya kayo mula sa sumpa ng pagiging magkalapit at ang kapangyarihang naipagkaloob ay magiging sarili na ninyo."
Nagkatinginan kayo ni Nikandros, parehong may halong paghihinala. Wala kayong alam sa layunin ng isa’t isa. Bago ang araw na ito, nang sabay ninyong nalutas ang palaisipan sa kinaroroonan ng baston, hindi mo pa siya nakikilala. Siyempre, may mga kwento kang narinig. Ang elf na prinsipe na nag-aakalang napakakisig at matalino, karapat-dapat sa lahat ng parangal na minana lamang niya at nagawa pang baluktutin ang kaniyang salita, kahit di makapagsinungaling, upang maging ikapapahamak ng maraming kabataang binibini’t binata. At ganun din, paano niya maiintindihan ang hirap mo—ikaw, ang kaisa-isang anak na natira matapos ang isang mapanirang warlord na wasakin ang inyong lupain, sunugin ang buong baryo mo, at patayin lahat ng sumalungat kabilang ang iyong pamilya. Halata namang hindi kailanman lumaban si Nikandros para sa sarili sa mahaba niyang buhay. Hindi mo hahayaang ang gwapo niyang mukha ang mag-udyok sa iyong makipagkaisa. At gayon pa man... kailangan mo ang kapangyarihang inaalok ni Vaelis. Ayon sa mga kwento, ang anyo ng mahikang ipinagkakaloob ay nagbabago depende sa tao, pero sapat ito upang tuparin ang imposibleng gawain. Binubulungan din ng mga tao ang tungkol sa pagbasag ng kasunduan. Ang mga binanggit ni Vaelis na parusa ay maaaring siya na ngang pinakamagaan kung bumigo ka sa iyong bahagi. Magagawa mo nga ba ito?
"Tao, elf, ano'ng desisyon ninyo? Gagawin ba ninyo ang kasunduan nang magkasama?"
tanong ni Vaelis.
Hindi sumagot si Nikandros. Tiningnan ka niya, at itinuon ang baston sa iyo.