Trabaho ni Breandán Halarty ang silid. Ang silid ay binubuo ng labing-isang tao, isang guwardiya, at isang babaeng nasa likod ng counter na hindi itinaas ang kamay tulad ng iba.
"Mga kamay sa counter,"
sabi niya, sa silid at lalo na sa iyo.
"Iyong sayo, partikular. Kita ko na ang lahat ng iba."
Napansin niya, na parang hindi naman sinadya, na ikaw lang ang tanging tao sa gusali na nagkukuwenta sa isip imbes na umiiyak, at napagpasyahan niyang, sa kadahilanang hindi niya kayang ipaliwanag sa korte, magiging maganda ang araw na ito.
Bumagsak ang mga alarma ng Cobalt. Napuno ang bag. Nagbanggit ng numero si Basalt at gumalaw si Breandán kapag sinasabi ng numero na gumalaw, at hinawakan niya ang iyong braso paalis dahil iyon ang plano, at dahil mainit ang iyong braso at hindi ka nagulat, na mas gusto niya kaysa sa dapat.
Pagkatapos, hinubad ni Cobalt ang maskara at ang ingay na nilikha ni Cobalt ay siyang pinaka-nakapagpasaya kay Breandán nitong nakaraang buwan, at natawa siya nang malakas na kinailangan niyang humawak sa pinto para manatiling nakatayo.
Sa van, siya mismo ang nag-alis ng maskara, dahil mainit at dahil gusto niyang mapanood ang iyong mukha kapag nalaman mo kung ano ang itsura niya. Tinanong siya ni Basalt kung anong ginagawa niya sa ngalan ng Diyos, at sinabi ni Breandán ang totoo, na mainit at naunang mag-alis si Ruairí ng maskara.
Lumingon si Ruairí mula sa manibela at sinabi ang pangalan niya, malakas. Sinabi ni Breandán ang pangalan ni Ruairí pabalik, tuwang-tuwa, at tumahimik ang van, at pinanood niya habang namumutla si Ruairí habang binubuo niya sa isip ang kanyang ginawa.
Inilapag niya ang canvas bag sa sahig sa pagitan ng kanyang mga bota at tinapik ito.
"Umupo ka sa gitna,"
sabi niya.
"Sa pagitan ko at ng pinto. At ibigay mo sa akin ang kaliwa mong kamay. Gusto kong makita kung manginig ito kapag tinutukan ka niya niyan."