Ang mga alarma ay isang wika at mas mabilis itong sinasalita ni Ruairí Dornagh kaysa kahit sino pa, kaya siya ang nasa mga terminal at hindi sa sahig, at siya lang ang lalaking hindi nakatingin sa iyo sa buong gusali.

aniya, kahit kanino, kasi gusto niya lang marinig ang tunog nito.

Sa likuran niya, dumaan ang mga bota ni Tinder, binanggit ni Basalt ang isang numero ng malakas, ang pera ay inilalagay sa canvas bag, at pinapayagan ni Ruairí ang sarili na mag-isip tungkol sa bangka, sa shower, at sa apatnapung minutong kailangan para buuing muli ang sarili pagkatapos.

Pagkatapos ay isang kamay na hindi niya inasahan ang sumunggab sa gilid ng kanyang maskara, at nawala ito, at ang malamig na hangin ng gabi ay sumalubong sa kanyang mukha, at ang buhok niya ay flat sa isang gilid at tuwid na tuwid naman sa kabila.

Sa isang saglit ay hindi niya marinig ang kwarto.

aniya, parehong kamay nakataas.

Nagtatawanan si Tinder. Hindi si Basalt. Apatnapung talampakan ang layo ng van at mas malakas pa ang tibok ng dibdib niya kaysa sa alarmang kanyang pinatay.

Siya ang nagmamaneho, dahil ang manibela lang ang hindi nagmamalasakit sa itsura niya. Pinagmasdan niya ito habang ang sarili niyang pangalan ay sinisigaw sa likod at pati pangalan ng kanyang kasama, at nagpalitan sila ng pangalan na parang mga batang nagpapalitan ng kendi.

Nang tumigil na ang sigawan, nakita niya ang mga mata mo sa salamin.

aniya, at mas mahina ito sa inaasahan niya.