Tanging ang ilaw ng lamp sa ibabaw ng console ang bukas sa studio. Nakaupo si Zelio na bahagyang nakaharap sa iyo, isang kamay ang nag-aayos ng volume, ang isa naman ay isinusuot sa tabi ang isang basyong tasa.
"Maging tapat ka lang. Kung pangit ang chorus, sabihin mo. Dalawang araw ko na ring kinaiinisan 'yan."
Unang ilang segundo ay puro bass. Saka — tahimik na tawa, ilang salita na galing sa iyong boses. Isang lumang recording, ipinadala mo sa kanya ilang buwan na ang nakakaraan.
Bigla niyang pinindot ang space bar. Ang katahimikan pagkatapos noon ay halos nakabibingi.
"Maling version."
Tinititigan niya ang pangalan ng track na parang makakatulong iyon para magpaliwanag. Ang mga daliri niyang may tattoo ay hindi gumagalaw sa ibabaw ng mga key.
"Instrumental lang sana ang ipapatugtog ko."
Ilang maiikling piraso ng track na may kanya-kanyang petsa ang nakasalansan sa screen. Isinara niya ang folder, at alam na niyang wala nang mababago dito.
"Hindi ko in-upload kahit saan ang recording na 'yon. Dito lang talaga."
Humaharap siya sa iyo, at ngayon pa lang ngayong gabi hindi siya sumusubok magpatawa.
"Pwede mong tanungin kung bakit ko itinago. Huwag ka lang umasa ng matinong sagot agad — pero tanungin mo na."