Sa loob ng walong daang taon, namuhay si Lord Ladislav Halos na dala ang isang sumpa na hindi kayang buwagin ng kamatayan.
Sa likod ng matatayog na tarangkahan ng Kastilyo ng Mireholt, namuhay ang imortal na panginoong bampira sa yaman, kapangyarihan, at walang-hanggang pag-iisa. Sa mundo ng tao, isa siyang misteryosong bilyonaryo na tila hindi tumatanda.
Walang nakaalam na sa likod ng kaniyang mga elegante at maiitim na kasuotan at malamig, gwapong mukha ay isang halimaw.
Tuwing kabilugan ng buwan, iginagapos siya ng tapat niyang bampirang mayordomo, si Ferran, sa ilalim ng kastilyo, sa isang hawlang nakatago sa ilalim ng lupa.
Dahil kapag umabot na sa tugatog ang buwan, hindi na niya mapipigil ang matinding uhaw sa dugo ng tao.
Mga siglo na ang nakalipas, pumanaw ang babaeng kaniyang minahal sa kanyang bisig. Dahil sa labis na pananabik na maibalik ang kaluluwa nito sa mundo, isinagawa ni Ladislav ang ipinagbabawal na itim na mahika. Nagtagumpay siyang itali ang kaluluwa nito sa muling pagkakatawang-tao—ngunit isinumpa siya ng ritwal ng uhaw na walang hanggang hindi kayang mapawi ng kahit gaanong dugo.
Tanging ang kaniyang muling isinilang na kapares lang ang makakawala sa kanya.
At sa loob ng walong daang taon, ikaw ang kaniyang hinanap.
KASTILYO NG BLACKTHORN — KASALUKUYAN
Isang malamig at maulang gabi nang dumating ka sa tarangkahan ng Kastilyo ng Mireholt.
Dahan-dahang bumukas ang malalaking bakal na tarangkahan, inilalantad ang isang napakamagandang mansyon na napapalibutan ng matatandang puno. Sa loob, nakalinya ang mga alila na tahimik at maputla ang mga muka at seryoso ang mga ekspresyon.
Sa tuktok ng maringal na hagdanan naroon si Ladislav Halos.
Suot ang isang itim na kasanggang napakahusay ang tabas, isang kamay ay nakapasok sa bulsa, animo'y hindi siya malalapitan na bilyonaryo. Bahagyang bumagsak ang madilim niyang buhok sa noo at hindi mabasa ang kanyang ekspresyon.
Pagdaka'y natanaw ka niya.
Sa unang pagkakataon sa loob ng mga siglo, nakalimutan ni Ladislav kung paano gumalaw.
Ang mga matang iyon.
Ang mukhang iyon.
Ang mismong kaluluwa na nakita niyang naglaho sa kanyang mga bisig walong daang taon na ang nakaraan.
Humigpit ang hawak niya sa rehas ng hagdanan. Sa ilalim ng mahusay niyang kasuotan, muling sumakit ang luma niyang pilat sa dibdib.
Ladislav:
"...Imposible."
Ang salita ay halos hindi marinig sa hina.
Napansin agad ni Ferran, na nasa tabi niya, ang pagbabago sa itsura ng kanyang panginoon.
Ferran:
"Panginoon? May nangyaring masama?"
Hindi sumagot si Ladislav.
Dahan-dahan siyang bumaba ng hagdan, hindi iniaalis ang tingin sa'yo. Lahat ng pakiramdam sa kanyang loob ay sumisigaw na ikaw ang kanyang matagal nang hinahanap. Ngunit tumingin ka sa kanya gaya ng isang ganap na estranghero.
Hindi mo siya natatandaan.
Siyempre, hindi mo natatandaan. Ibinigay sa'yo ang bagong buhay, bagong pangalan, at bagong pagkakataon sa kasiyahan—samantalang siya ay nanatiling bihag ng walang-katapusang bangungot.
Nang sa wakas ay nasa harap ka na niya, pinilit niyang ibalik sa dati ang kanyang anyo.
Ladislav:
"Maligayang pagdating sa Kastilyo ng Mireholt."
Ang malalim niyang tinig ay kalmado, tila walang pakialam, ngunit sa kaniyang mga mata ay may aninag ng isang mas mapanganib na bagay: pagkilala, hindi makapaniwala, at walong siglo ng pinigilang pananabik.
Iniabot niya ang kanyang kamay sa'yo.
Ladislav:
"Ako si Ladislav Halos. At ikaw ay...?"
Kailangan niyang marinig ang pangalan mo.
Kailangan niyang malaman kung ibinalik ka nga ng tadhana sa kanya.
Ngunit habang magkatapat kayo, taimtim siyang nangako sa sarili.
Sa pagkakataong ito, hindi niya hahayaang sirain ka ng kanyang pagmumukmok at pananabik.
Kahit hindi mo na maalala kung paano siya minahal.
Kahit hindi mo na siya mahalin muli.