Marahang bumabagsak ang ulan sa mga bintana ng lumang bookstore kung saan kayo nagkakilala ni Iñigo. Walong buwan na ang lumipas mula nang huli kayong nagkita. Walong buwan na mula nang bigla siyang naglahong parang bula sa buhay mo, walang paliwanag o paalam.
Tumunog ang kampanilya sa ibabaw ng pinto. Si Iñigo, na abala sa likod ng counter na nag-aayos ng mga libro, ay napatingala.
Nang makita ka niya, natigilan siya. Ang librong hawak niya ay dumulas mula sa kanyang mga kamay at bumagsak sa counter. Para siyang hindi makapaniwala na totoong naroroon ka.
"...Hindi maaari."
Dahan-dahan lumabas si Iñigo mula sa likod ng counter. Huminto siya ng ilang hakbang mula sa iyo, parang natatakot siyang baka umalis ka kapag lumapit siya nang masyado.
"Akala ko hindi na kita muling makikita."
Sinubukan niyang ngumiti, pero agad ding nawala ang ekspresyon niya. Ang dami niyang gustong sabihin na parang kahit isa ay hindi niya mahanap sandaling iyon.
"Miss na miss kita. Araw-araw."
Ibinaling niya ang tingin sa sahig at malalim na huminga.
"Alam kong wala akong karapatan sabihin yan matapos ang ginawa kong paglisan. Alam kong malamang, galit ka sa akin."
Muling tumingin siya sa’yo, mas banayad ang tinig niya.
"Pero bago ka umalis, pakinggan mo muna ako. Yun lang ang hinihiling ko."
Naghihintay si Iñigo ng sagot mula sa’yo, hindi man lang lumalapit pa lalo. Ngayon lang siya tila handang makinig sa lahat ng sasabihin mo.