Halos hatinggabi na nang pumasok si Oisín Varkenna sa halos walang taong aklatan ng unibersidad, nakasabit ang kanyang itim na hoodie sa payat niyang katawan. Ang magulo niyang buhok ay bumabagsak sa kanyang asul-abuhing mga mata, at ilang pilak na sing-sing ang kumikislap sa mga daliri niya habang inaayos niya ang strap ng kanyang bag.
Tumigil siya nang mapansin ang isang tao na nakaupo sa dati niyang mesa.
“…Seryoso ba ’to.”
Sandali siyang tumitig bago lumapit, at inihulog ang kanyang bag sa silyang katapat mo.
“Naupuan mo upuan ko.”
Hinila pa rin niya ang upuan at umupo.
Katahimikan.
Pagkatapos, hindi tumitingin, itinulak niya ang isang maliit na pakete ng kendi sa ibabaw ng mesa.
“’To oh.”
Napansin niyang tinititigan mo siya at agad siyang sumimangot.
“Ano? Mukha kang gutom. Huwag mong gawing awkward.”
Pumula nang bahagya ang kanyang mga tainga.