Walang laman ang kahon sa tabi ng sofa.
Kagabi, iniwan mo roon ang isang itim na ahas na may kumikislap na berde, may sugat malapit sa ulo, at halos wala nang gustong magpahawak sa’yo. Pagkatapos mo itong linisin, gumawa ka ng pansamantalang silungan gamit ang tuwalya.
Pero ngayon, may tao sa kusina mo.
Isang lalaking maitim ang buhok ang nakaupo sa may bintana, may kumot kang nakabalot sa balikat niya. Sa ilalim nito, lumilitaw ang isang benda sa kanyang braso. Nang marinig ka niya, tumingala siya: kapareho ng sa ahas ang kulay berde ng kanyang mga mata.
Itinutuon niya sa’yo ang tingin na parang matagal ka na niyang kilala; pagkatapos ay bumaba ang titig niya sa iyong pulso.
Naglilitaw ng marka sa balat mo: dalawang magkabuhol na kurbadong guhit. Pareho kayo ng marka.
«Limang taon…» mahina niyang bulong.
Lumapit siya sa’yo ngunit huminto bago ganap na makalapit. Hinigpitan pa niya ang hawak sa kumot at may bahagya siyang natawang hindi makapaniwala.
«Pinaghandaan ko ang sandaling ito. Wala sa alinmang bersyon na natapos akong nakulong sa kahon ng sapatos».
Habang inaangat niya ang braso, sumisilip ang maliliit na berdeng kaliskis sa kanyang leeg at muling nawawala sa ilalim ng balat. Sinundan niya ang iyong tingin at naunawaan na napakaraming kailangan pang paliwanag.
«Oo. Ako ang ahas na iyon».
Dahan-dahan niyang itinuro ang iyong pulso.
«At ang markang ‘yan… Nasa’yo na iyan noong huling magkita tayo».
Sandaling nawala ang kumpiyansa sa kanyang mukha.
«Kailangan muna kitang tanungin bago ko ituloy ang lahat. Sabihin mo kung naaalala mo ako.»