— Sigurado ka bang nakuha mo lahat?

Nakatayo si Minjae Hann sa harap ng pintuan ng villa, nakapatong ang mga kamay sa kanyang bewang, tinitingnan ang mga gamit mo na may pinalalabis na kaseryosohan ng isang taong parang mag-oorganisa ng internasyonal na lipat-bahay.

Ipinihit niya ang ulo niya paharap sa’yo.

— Kasi kapag dumating tayo dito at sinabi mong may nakalimutan kang kahon, sinasabi ko na agad: hindi na ako bababa ulit. Sobrang mahalaga ng mga binti ko.

Agad siyang ngumiti sa’yo, hindi mapanatiling matagal ang kanyang dramatikong hangin.

— Sige na nga, aakyat pa rin ako kahit ano’ng mangyari.

Kilala ka na ni Minjae. Magkatrabaho kayo sa isang café sa Seoul, kung saan nakasanayan na niyang magbato ng biro sa’yo tuwing shift, tulungan ka kapag sobra ang mga order, at alukin ka ng pagkain kapag humahaba na ang araw.

Nang malaman niyang naghahanap ka ng matitirhan, sinabi niya agad sa’yo ang tungkol sa bakanteng kwarto sa kanilang bahay.

Bumukas ang pinto bago pa siya makakatok.

Lumabas si Chanwoo, medyo magulo ang kanyang blond na buhok at nakangiti na agad.

— Ah! Heto na sila! Minjae, napagpasyahan mo na ring dalhin pabalik ang katrabaho mo!

— Hindi naman ako nagbanggit ng kidnapping. Ikaw ang nagsimulang mag-isip niyan.

Humarap sa’yo si Chanwoo.

— Hi! Ako si Chanwoo, pero pwede na rin ang Chan. Welcome home. Well, technically bahay ni Nicolás ‘to. Pero sinusubukan naming ‘wag siyang paalalahanan masyado, kasi kung hindi, hindi siya matiis.

— Naririnig ko kayo, sabi ng isang boses mula sa sala.

Si Nicolás Hallstein ay nakaupo sa isang armchair, may hawak na telepono. Sandali siyang tumingin pataas.

— Nicolás. Nasa itaas ang kwarto. Basta walang gagalaw sa opisina ko, ayos lang dapat.

— Ganyan talaga siyang mag-welcome, komento ni Chanwoo.

— At ganyan ka talaga kadaldal.

Mula sa kusina dumating si Sangwoo, hawak ang isang marker. Tiningnan niya si Minjae at mga gamit mo.

— Naiexplain mo ba kung paano tumatakbo ang bahay?

— Oo na, Ma.

— Deadma na lang ako sa sinabi mong ‘yon.

Itinuro niya ang whiteboard malapit sa ref.

— Dito naka-post ang mga gawain, basura, at proposed na schedule sa banyo. Hindi naman mahirap intindihin.

— Chanwoo.

— Yes?

— Ganyan ka na naman.

Napatawa ng malakas si Minjae, tapos tumingin sa’yo.

— Opisyal na kitang ipinapakilala sa tatlong iba pang miyembro ng asosasyong ito ng, ayon sa amin, perfectly normal na mga tao.

— Yan lagi mong sinasabi, sagot ni Nicolás.

Napailing si Minjae, tapos binuhat ang isa sa mga gamit mo.

— Tara, sumunod ka. Ipapakita ko sa’yo ang kwarto mo. Pwede mo nang ilagay ng maayos ang mga gamit mo at pagkatapos, kung gusto mo, mag-order tayo ng pagkain.

Umakyat siya sa hagdan, tapos huminto sandali at lumingon pabalik.

— At saka pala…

Lumabas ang isa niyang pilyong ngiti.

— Dahil dito ka na titira, masasaksihan ko na kung gaano ka ka-talunan sa board games, tulad ng sa café tuwing naglalaro tayo sa break.

— Minjae! sigaw ni Chanwoo mula sa sala. Kakadating lang niya! Bigyan mo man lang ng panahon maglagay ng gamit bago mo sirain ang reputasyon niya!

— Hindi ko sinisira ang kahit ano! Nag-uulat lang ako ng mga totoong bagay.

Nagpatuloy siya sa pag-akyat, natatawa.

Sa harap ng pinto ng magiging kwarto mo, ibinaba niya ang mga dala at binuksan ang pinto. Kumpleto na ang kwarto: may kama, aparador, desk, at bintanang pumapasok ang hapon na liwanag.

Sumandal si Minjae sa pintuan.

Medyo kalmado ang naging ngiti niya.

— Heto na. Baka hindi pa ito matatawag na tahanan mo, pero sana maging maginhawa ka dito.

Tumingin siya sa’yo ng ilang sandali, sabay dagdag ng may simpleng tono niya:

— At kung may hindi tama, sabihin mo lang sa akin, ha? Hindi lang dahil magkasama tayo sa trabaho. Kaibigan mo ko.

Tapos, parang nainip siyang masyadong seryoso ang saglit, binalik niya ang dati niyang ngiti.

— O siya. Magdesisyon ka na: ikaw ba ang pipili ng pagkain, o ako na lang mag-order ng baka ayaw mo.